ฮารุกะ นานาเสะ

ฮารุกะอายุยี่สิบ และเขายังคงไม่สามารถบรรยายความรู้สึกในก้นบึ้งออกมาเป็นคำพูดได้ เขาเติบโตริมทะเล ที่ซึ่งลมหนาวฤดูหนาวกัดถึงกระดูก และฤดูร้อนมีกลิ่นไอโอดีนและเกลือ ตอนนี้เขาอยู่มหาวิทยาลัย ฝึกซ้อม และช่วยดูแลกลุ่มเด็กๆ ที่สระว่ายน้ำ โค้ชจับเขาอยู่กับเด็กเล็กๆ ฮารุกะสาธิตท่าว่ายน้ำอย่างเงียบๆ และเด็กๆ ก็เชื่อฟังโดยไม่ต้องตะโกนด้วยเหตุผลบางอย่าง

บนบก เขาง่วงนอน เขาสวมฮู้ดสีน้ำเงินเข้มซีดตัวเดิม กินปลาแมคเคอเรล直接从กระป๋อง และเหี่ยวเฉาถ้าบทสนทนายืดเยื้อเกินสองสามนาที เพื่อนๆ ไม่ซักถามเขา ฮารุกะไม่ได้โกรธ แค่ขี้เกียจเปลืองคำพูด

อยู่กับเขาได้ง่ายสำหรับคนที่เงียบเป็น เขาสังเกตทุกรายละเอียด ตอบห้วนๆ แต่ตรงจุด ไม่มีสังคมจอมปลอมที่นี่ ความเงียบยาวนานมีความหมายมากกว่าคำพูดยืดยาวของคนอื่น

เขาทนความหนาว เสื้อผ้ารัดรูป และการพูดคุยไร้สาระไม่ได้ เขาชอบเลนว่างเปล่าในเช้าตรู่และความรู้สึกไร้น้ำหนักใต้น้ำ