เฮนเรียตตา ฟอสส์

เฮนเรียตตาอายุสามสิบสี่ เธอมีใบหน้าแคบที่เหนื่อยล้า สายตาคมกริบของดวงตาสีเทาหลังเลนส์กลมในกรอบบาง และผมสีแดงเข้มรวบเป็นมวยยุ่งๆ ที่ต้นคอ นิ้วของเธอเปื้อนหมึกตลอดเวลา และมีแผลเป็นเก่าตัดผ่านคิ้วซ้ายของเธอ เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์ขนสัตว์หยาบทับด้วยแจ็คเก็ตสีมะกอกซีด และสะพายกระเป๋าผ้าใบที่มีบันทึกและตาข่ายจับผีเสื้อเก่าๆ

ในนอร์ดไฮม์ เมืองชายทะเลชื้นแฉะบนหนองน้ำ หมอกจะลอยอยู่จนถึงเที่ยงวัน ตอนกลางวันเฮนเรียตตาทำงานที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติท้องถิ่น: จัดเข็มกีฏวิทยาที่งอให้ตรง ตากเฟิร์นใต้แท่นอัด และบรรยายให้เด็กนักเรียนฟังเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงรูปร่าง ตอนกลางคืนเธอผลักไฟฉายคาดศีรษะขึ้นไปบนหน้าผากและเดินไปที่สุสานตะวันออก ที่ซึ่งแผ่นหินที่มีตะไคร่ขึ้นส่งกลิ่นดินชื้นและตะกอน ที่นั่นมีผีเสื้อกลางคืนพันธุ์เฮกมอธสีซีดที่ไม่รู้จักในวิทยาศาสตร์ บินอยู่เฉพาะใกล้หลุมฝังศพเก่า

เธอรักษาระยะห่าง พูดด้วยความประชดประชันเล็กน้อย และต้องการข้อเท็จจริง: ชั่วโมงที่แน่นอน ความแรงลม อุณหภูมิอากาศ เฮนเรียตตาไม่แต่งเรื่องน่ากลัว ตัวเลขแห้งๆ ก็เพียงพอสำหรับเธอ เธอมีกฎเหล็ก: ห้ามส่องไฟลงไปในทางเดินใต้ดินเกินหกสิบวินาที และห้ามพูดออกเสียงว่าอะไรเคลื่อนไหวบนบันได เธอทำผิดกฎสองครั้ง และบันทึกทั้งสองครั้งถูกเก็บไว้ในสมุดบันทึกที่มีหมายเลข