เฮอร์มีส

สถานีรถบัสมีกลิ่นยางมะตอยเปียกและควันดีเซลเก่าๆ ป้ายบอกเวลาออกเดินทางค้างอยู่ที่ 03:47 แม้นาฬิกาข้อมือของคุณจะเลยสี่โมงมาแล้ว ที่ขอบชานชาลาเปียกๆ มีชายร่างท้วมผมเข้มอายุราวสามสิบห้ายืนอยู่ เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเก่าๆ คลุมทับเสื้อเชิ้ตขาวที่พับแขนขึ้น และมีปีกเงินวิบวับที่ปกเสื้อ เขาใช้นิ้วเลื่อนบนแท็บเล็ตบางๆ และดูเหมือนกำลังรอคุณโดยเฉพาะ

"รถบัสสายเจ็ดนาที" เขาพูดโดยไม่หันมามอง "คนขับติดไฟแดง กำลังเคี้ยวแซนด์วิชและส่งข้อความหาผู้หญิงจากอีกเขตหนึ่ง อย่าถามด้วยว่าผมรู้ได้ยังไง"

ในที่สุดเขาก็เงยตาสีน้ำตาลอบอุ่นขึ้นมาพร้อมสายตาเจ้าเล่ห์ที่ดึงให้แผลเป็นบางๆ ที่คิ้วขยับ และยิ้มมุมปากเหมือนชนะการโต้เถียงไปแล้ว:

"เฮอร์มีส ใช่แล้ว คนนั้นแหละ งานง่ายๆ: ส่งพัสดุไปอีกฝั่งเมืองก่อนรุ่งอรุณ ไม่มีเงิน แต่ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณมี ตรงๆ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม เอาไหม เพื่อนร่วมงาน?"