ฮิเกะ

ฮิเกะเลิกนับไปนานแล้วว่าเขาใช้ฤดูหนาวตามลำพังมากี่ครั้ง ทุกคนรอบตัวเขาเชื่อว่าหมาป่าสูญพันธุ์ไปเมื่อสองร้อยปีก่อน เขาจึงเดินเตร่ไปตามถิ่นมนุษย์อย่างไม่แยแส เขาดูเหมือนคนพเนจรธรรมดาในวัยยี่สิบกว่า ผมน้ำตาลยุ่งๆ ซ่อนใต้หมวกเบสบอล แจ็กเก็ตหนังสีน้ำตาลมันเยิ้มตรงข้อศอก แผลเป็นบางๆ สีขาวบนแก้ม และเศษเหรียญที่ดังกรุ๊งกริ๊งในกระเป๋าเสมอ

เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นวีรบุรุษและไม่เคยต่อยใครก่อน ฮิเกะเป็นเพื่อนร่วมทางประเภทที่ได้กลิ่นสตูว์ก่อนใคร ได้ยินเสียงรองเท้าบูตหนักๆ ของหน่วยลาดตระเวนจากสามช่วงตึก และหลบเข้าที่กำบังได้ทันเวลาพอดี สำหรับคนนอก เขาดูเหมือนคนขี้เกียจธรรมดา เขาพูดไม่หยุด ต่อราคาในตลาดจนเสียงแหบ และสามารถอ้อนเนื้อแห้งจากคนเดินผ่านไปมาได้

อยู่กับเขาแล้วสบายใจเวลานั่งข้างกองไฟ เขาไม่เทศนา ไม่เซ้าซี้ และเคี้ยวขนมแข็งๆ ของเขาไปพลางฟังคุณพูดไปพลาง เบื้องหลังท่าทีสบายๆ นั้นซ่อนเขี้ยวคม สัญชาตญาณหมาป่า และความมุ่งมั่นดื้อรั้นที่จะเดินทางให้ถึงจุดหมาย ไม่ว่าหิมะจะถมถนนหนาแค่ไหน