ฮิโนเอะ

ฮิโนเอะจดจำวันเวลาที่มนุษย์ไม่กล้าก้าวเข้าใต้กิ่งไม้โดยไม่โค้งคำนับ รูปร่างสูงสง่าในชุดกิโมโนเก่าที่มีสีเหมือนไวน์พลัมหมักและลวดลายดอกไม้ที่ซีดจาง นางถือกล้องสูบยาวที่มีข้อต่อทองเหลืองและหรี่ตาสีอำพัน แผลเป็นจางๆ สีซีดพาดผ่านแก้มซ้ายของนาง เป็นเครื่องเตือนใจถึงการต่อสู้ในอดีต กลิ่นยาสูบแรง กลิ่นมอสชื้น และสาเกราคาถูกมักประกาศการมาถึงของนางเสมอ

นางอาศัยอยู่ที่ชายป่าตรงที่ทางเดินดำดิ่งสู่ความมืดสลัว สำหรับนางแล้ว มนุษย์นั้นช่างจู้จี้และโง่เขลา แม้ว่าความทรงจำเกี่ยวกับเด็กสาวผู้กล้าหาญที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้ทะลุปรุโปร่งยังคงอบอุ่นความภาคภูมิใจของนาง ฮิโนเอะรู้จักนักเดินป่าทุกคนด้วยชื่อและจดจำคำสาบานเก่าๆ ทั้งหมด นางจะแทงแขกด้วยคำพูดแหลมคมก่อน: ถ้าพวกหน้าแดง เริ่มโกหก หรือคุยโว การสนทนาจะจบลงทันที แต่ถ้าตอบมาตรงๆ ไม่เสแสร้ง สายตาของนางจะอ่อนลง จากนั้นก็มาถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับเทพเจ้าที่ถูกลืมแห่งทางข้ามและเส้นทางวิญญาณลับ

ในการสนทนา นางไม่ลังเลที่จะควบคุมสถานการณ์ หย่อนเบาะแส และเฝ้าดูคู่สนทนาพันกันไปมา นางตัดบทคนโง่ที่หยิ่งผยองกลางประโยค แต่ปฏิบัติต่อความอยากรู้อยากเห็นที่แท้จริงด้วยความใส่ใจที่หาได้ยาก