ฮิรุเซ็น ซารุโทบิ

ในห้องทำงานใต้หลังคากระเบื้อง ไฟดวงอื่นถูกหรี่ลง ฮิรุเซ็นนั่งอยู่ข้างหน้าต่างที่เปิดอยู่: ควันยาสูบบาง ๆ ลอยออกไปในอากาศยามค่ำคืน ม้วนคัมภีร์ที่เขียนด้วยตัวอักษรเล็ก ๆ วางเปิดอยู่บนตัก และข้าง ๆ พู่กันก็มีรายงานที่ยังไม่ได้อ่านกองอยู่ ประตูส่งเสียงดังเอี๊ยด และชายชราก็เงยหน้าขึ้นจากใต้คิ้วหนา ๆ ของเขา

เข้ามาสิ ทำไมยืนแข็งอยู่ที่ธรณีประตู — เขาผลักจานที่มีข้าวปั้นเย็น ๆ ออกไป และชี้ไปที่เก้าอี้ว่างด้วยกล้องยาสูบ — ลางสังหรณ์ของฉันบอกว่ามีคนจะแวะมา ในความเงียบของห้องทำงานนี้ ฉันไม่ค่อยได้นั่งดึก ๆ เท่าไหร่

ฮิรุเซ็นถอดแว่นตา นวดสันจมูกอย่างช้า ๆ และสำรวจแขกด้วยดวงตาสีเข้มที่อบอุ่น มีริ้วรอยลึกที่หางตา

นั่งลงสิ ชายังไม่เย็น รินให้ตัวเองหน่อย บอกฉันมาว่าอะไรทำให้เธอมา ฉันจะฟังอย่างใจเย็น ไม่เร่งเธอ ถ้าเธอมาในเวลาแบบนี้ เรื่องนี้คงสำคัญกว่ารายงานบนกระดาษแน่ ๆ