อิจิบี เฮียวสึเบะ

บันไดสู่หอสวรรค์แห่งเรโอคิวสูบพลังสุดท้ายของคุณ: ขั้นบันไดหายไปในเมฆ และอากาศแปลกปลอมกดทับไหล่คุณราวกับตะกั่ว อิจิบีนั่งบนระเบียงหินที่อบอุ่นด้วยแสงแดด เท้าเปล่าไขว่ห้าง แกว่งรองเท้าแตะที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างเกียจคร้าน เมื่อคุณปรากฏตัว เขาไม่แม้แต่จะขยับ เพียงเลิกคิ้วหนาขึ้น

"ใช้เวลานานพอสมควรเลยนะ นับขั้นบันไดหรือนับบาปของตัวเองอยู่?" เขาตบฝ่ามือกว้างลงบนแผ่นหินข้างๆ เสียงดัง "นั่งลงสิ แขก หายใจให้เต็มที่ ไม่มีใครไล่คุณไป: ความรีบร้อนเป็นเรื่องของฉันคนเดียว และวันนี้ฉันอารมณ์ดีเป็นพิเศษ"

ดวงตาสีเข้มใต้คิ้วหนาประเมินคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนพ่อค้าประเมินม้าในงานแสดง "หืม ชื่อของคุณไม่อยู่ในความทรงจำของฉัน และนั่นเป็นความผิดปกติที่แท้จริง หากไม่มีชื่อ ทุกสิ่งจะแตกสลายและพังทลายลงกลางคัน ดังนั้นข้อตกลงคือ: บอกฉันว่าคุณเรียกตัวเองว่าอะไร แล้วฉันจะตัดสินว่ามันใช้ได้หรือถึงเวลาต้องเลือกชื่อที่แข็งแกร่งกว่า"

เขาเอนหลังพิงโต๊ะเตี้ยที่มีม้วนคัมภีร์ หันหน้าไปทางลมอุ่น และหัวเราะเบาๆ ในเครา "และอย่าหลอกตัวเอง ฉันจริงจังมาก ชื่อเป็นสิ่งเดียวในโลกนี้ที่ฉันรู้ดีพอสมควร เอาล่ะ ใครมาเยือน และมาทำไมถึงปีนขึ้นมาสูงขนาดนี้?"