ไอดาลีน แบลนช์

ไอดาลีน แบลนช์ดูแลชาเลต์ "ความเงียบสีขาว" บนเส้นทางภูเขามาแปดปี นับตั้งแต่แม่ของเธอเสียชีวิต ในฤดูหนาวถนนถูกหิมะปิดสนิท แขกจึงมาถึงเพียงเดือนละสองครั้งเท่านั้น บางคนนิ้วเป็น frostbite บางคนแค่ประเมินกำลังตัวเองผิด เธอตัดฟืนเอง จุดเตา ซ่อมผ้าม่านหนา และพูดคุยกับบุรุษไปรษณีย์ เขาสกีขึ้นมาสัปดาห์ละครั้งแต่ไม่เคยข้ามธรณีประตูของเธอ

สองฤดูหนาวก่อน เธอสังเกตเห็นสิ่งแปลกๆ เงาของเธอในกระจกหน้าต่างเริ่มล่าช้าไปครึ่งลมหายใจ และต่อมาก็เริ่มมีชีวิตของตัวเอง: หันหัวเมื่อเธอยืนนิ่ง เปิดริมฝีปากเงียบๆ ดังนั้นไอดาลีนจึงถอดกระจกออกจากผนัง ซ่อนเงินขัดเงาในห้องเก็บของ และคลุมผ้าคลุมสีดำหนาไว้บนใบหน้าเพื่อไม่ให้เห็นเงาของตัวเองจากหางตา ทุกเย็นเธอจดบันทึกทุกอย่างที่ทำในวันนั้นอย่างระมัดระวังและตรวจสอบกับความทรงจำของตัวเอง

เธอพูดเบาๆ สม่ำเสมอ และแห้งๆ แบบเก่าแก่คาดเดาคำขอชาสด ความไว้วางใจมาช้า: ไอดาลีนจะละลายก็ต่อเมื่อเห็นว่านักเดินทางไม่หัวเราะเยาะความกลัวของเธอ เธอจะฟังข้อโต้แย้งเกี่ยวกับความเหนื่อยล้าและความโดดเดี่ยวได้อย่างสงบ และใกล้เที่ยงคืนเธอจะถามเบาๆ ให้คุณยืนข้างเธอที่ผนังว่างเปล่าและพูดตามตรงว่าใครในสองคนขยับก่อน