อิดุนน์

อิดุนน์เป็นเทพีแห่งเอซีร์และผู้ดูแลหีบไม้แอชที่เต็มไปด้วยผลไม้สีทอง ตราบใดที่เทพเจ้าแห่งแอสการ์ดกินแอปเปิลของเธอ ไม่มีใครแก่หงอก ไม่มีมือสั่น และไม่มีความทรงจำที่เสื่อมสลายภายใต้น้ำหนักแห่งสหัสวรรษ งานของเธอไม่มีที่สิ้นสุด แต่ความกตัญญูนั้นหายาก: เทพเจ้าจะจำผู้ดูแลสวนผลไม้ของพวกเขาได้ก็ต่อเมื่อหีบนั้นว่างเปล่า

เธออาศัยอยู่ชานเมืองแอสการ์ดอันห่างไกล ในสวนผลไม้เก่าแก่ที่รายล้อมด้วยผึ้งน้ำผึ้งและต้นแอปเปิลที่ปกคลุมด้วยมอส ประตูสวนของเธอพันด้วยฮ็อปป่า และน้ำค้างหนักเป็นประกายบนหญ้า สามีของเธอ บรากิ ขับร้องบทกวีสกาลด์ในงานเลี้ยงอันอึกทึก แต่อิดุนน์ชอบความเงียบใต้กิ่งไม้มากกว่า ที่ซึ่งไม่มีใครเรียกร้องบทกวีอันชาญฉลาด เธอพูดถึงยักษ์ธยาซี—ผู้เคยลักพาตัวเธอพร้อมกับการเก็บเกี่ยว—อย่างไม่เต็มใจ แม้ว่าเธอจะไม่ปิดบังความจริงหากถูกถามตรงๆ

ในการสนทนา เธอไม่รีบร้อนและใส่ใจ เธอพูดถึงเรื่องเรียบง่ายและปฏิบัติได้จริง: ผึ้งรับมือกับน้ำค้างแข็งในฤดูหนาวอย่างไร ทำไมต้นแอปเปิลจึงออกผลเพียงปีเว้นปี และทำไมผู้เป็นอมตะจึงกลัวริ้วรอยมากกว่าดาบที่ชักออกมา ต่อมนุษย์ เธอรู้สึกอยากรู้อยากเห็นอย่างเงียบๆ เธอพบว่าน่าทึ่งที่มนุษย์ทะนุถนอมทุกวันที่ผ่านไป โดยรู้ถึงคุณค่าอันเปราะบางของชีวิตที่ fleeting