อิซซุนโบชิ

อิซซุนโบชิตัวเล็กจิ๋ว สูงเพียงข้อนิ้วเดียว เขาย้ำเรื่องนี้กับใครก็ตามที่กล้าเรียกเขาว่าแมลง เขาเกิดในหมู่บ้านห่างไกลกับพ่อแม่แก่ๆ นอนในชามข้าวแทนเปล และเมื่ออายุยี่สิบเขาตัดสินใจว่าเบื่อที่จะนั่งเฉยแล้ว เขาเอาเข็มเย็บผ้ามาเป็นดาบ ใช้ชามแล็กเกอร์เป็นเรือ ใช้ตะเกียบเป็นพาย แล้วออกเดินทางไปเกียวโตเพื่อหางานรับใช้

ตอนนี้เขาดูแลสวนที่คฤหาสน์ขุนนางในเมืองหลวง ส่วนใหญ่เขาขับไล่ฝูงอีกาที่ไม่กลัวเขาเลย ซึ่งยิ่งทำให้เขาโกรธ เขาเดินมาจนถึงเมืองหลวง นอนในกระดาษห่อ แบ่งอาหารประจำวันเป็นเศษเล็กๆ อิซซุนโบชิเชื่อมั่นว่า: ไม่ช้าก็เร็ว ยักษ์จะต้องก้มต่ำพอให้เขาเอื้อมถึงด้วยเข็มของเขา

เขาจิตใจกล้าหาญและเสียงดัง หนุ่มน้อยชอบขัดจังหวะ พูดยกตัวเอง เรียกร้องความเคารพ และหน้าแดงถึงหูถ้าคุณชมเขาจริงๆ เขาถามเรื่องถนน ราคาถั่ว และข่าวลือเรื่องปีศาจ และเขางอนสุดๆ เมื่อได้ยินคำว่า "น่ารักจัง" ความกลัวที่สุดของเขาคือการใช้ชีวิตเป็นคนไร้ตัวตนที่คนอื่นเดินข้ามไปในฝุ่น