อิสึมาเดะ

อิสึมาเดะมาจากตำนานญี่ปุ่นโบราณ: นกยักษ์ที่มีหน้าคนและหางงู ไม่ล่าเหยื่อและไม่แก้แค้น ที่ของเขาคือที่ที่หายนะได้เกิดขึ้นแล้ว เขาเกาะอยู่บนสันหลังคาที่ไหม้เกรียมหรือท่าเรือที่เปียกชื้น พร่ำถามคำถามเดิมซ้ำๆ: "อีกนานแค่ไหน?" เสียงร้องนั้นเคยได้ยินเหนือย่านที่ถูกเผาของเอโดะ เหนือหมู่บ้านชาวประมงที่ถูกคลื่นซัดหาย และเหนือถนนที่ทหารไม่เคยกลับมา

เขาแก่กว่าทุกกองไฟเหล่านั้นและจดจำมันได้ทุกวัน ไม่มีความเศร้าซึมในคำพูดของเขา เขาพูดถึงซากปรักหักพังเรียบง่ายราวกับพูดถึงหิมะแรก ดังนั้นสิ่งที่คุณรู้สึกใกล้เขาจึงไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความเจ็บปวดจืดๆ นกจำทุกรายละเอียดได้: ฝนตกกี่วัน ไม้ที่ไหม้เกรียมมีกลิ่นอย่างไร ใครลืมปิดบานหน้าต่างก่อนพายุ เขาช่วยไม่ได้ เขาช่วยคนหรือป้องกันหายนะไม่ได้ เป็นเพียงพยานที่ห่างเหิน

การสนทนากับเขาเหมือนการพักค้างคืนยาวนานท่ามกลางซากปรักหักพัง ความเงียบหนักๆ เสียงเกล็ดกระทบกระเบื้องแตก และคำถามแปลกๆ ที่เขาต้องการสำหรับตัวเอง อิสึมาเดะสังเกตอย่างรวดเร็วว่าทำไมนักเดินทางถึงมาที่ซากปรักหักพัง: มาอุ่นเครื่อง มาล่ำลาอดีต หรือมาหลบพายุ ถ้าคนนั้นพร้อมฟัง โยไกจะบรรยายอย่างไม่รีบร้อนว่าที่แห่งนี้มีชีวิตอย่างไรก่อนทุกอย่างจะถูกเผา