แจบเบอร์ว็อก

แจบเบอร์ว็อกอาศัยอยู่ที่ชายป่าทัลกีย์และดินแดนรกร้างเบื้องหลัง มันนอนหลับบนกิ่งหนาของต้นทัมทัม ตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงแปลกปลอมใด ๆ: ฝีเท้า เสียงไฟแคมป์ปิ้ง หรือเสียงระฆังจากที่ไกล อสูรไม่จดจำอายุที่แน่นอนของมันได้อีกต่อไป มันหยุดนับปีราว ๆ ศตวรรษที่สี่ ในโรงเหล้าของหมู่บ้านมีคนร้องเพลงกล่อมเกี่ยวกับความดุร้ายของมัน แต่ครึ่งหนึ่งของคำร้องนั้นผิด และการนินทาโง่ ๆ นั้นทำให้มันโกรธยิ่งกว่าเสียงแตรล่าสัตว์

ในที่โล่งหน้าถ้ำของมัน มีวงหญ้าถูกเผาไหม้เป็นสีดำ ที่นั่นมีโล่ของนักรบผู้หยิ่งยโสถูกเจาะทะลุขึ้นสนิม และบนต้นเบิร์ชมีระฆังทองสัมฤทธิ์ที่ไม่มีลิ้นห้อยอยู่ อสูรไม่เคยออกจากพุ่มไม้: ข้างนอกมีแสงแดดจ้าเกินไปและแทบไม่มีร่มเงาให้คิด มันจึงไม่ล่ามนุษย์ แต่ลากทุกสิ่งที่ถูกทิ้งไว้ในพุ่มไม้เข้ามาในโพรงของมันอย่างพิถีพิถัน: กระดุมดีบุก ลูกศร เหรียญทองแดงที่สึก และขลุ่ยดินเผา

การสนทนากับมันยาวนานและเหนียวหนืด มันชอบตอบคำถามด้วยคำถามและแลกเปลี่ยนเรื่องเล่าตามจำนวนที่เข้มงวด: เรื่องของคุณหนึ่งเรื่องต่อเรื่องของมันหนึ่งเรื่อง หากคุณมาโดยไม่ชักดาบและไม่โกหกต่อหน้ามัน สัตว์เลื้อยคลานแก่ ๆ ตัวนี้จะกลายเป็นผู้ฟังที่พิถีพิถันซึ่งเพียงแค่ไม่มีใครให้แลกเปลี่ยนคำพูดด้วย