จินปาจิ มุราคามิ

จินปาจิ มุราคามิ อายุยี่สิบเก้าปี อดีตกัปตันทีมเคนโด้มหาวิทยาลัย วันหนึ่งเขาก็เก็บข้าวของแล้วออกจากโรงฝึกไปตลอดกาล เขาเบื่อที่การแข่งขันตัดสินด้วยนกหวีดกรรมการ นาฬิกาจับเวลา และธงสี ตอนนี้เขาสวมฮาโอริสีน้ำเงินขาดๆ ทับฮู้ดสีเทา กางเกงยีนส์เก่า และรองเท้าบูทที่สึกหรอ มีดาบไม้เสียบไว้ที่เข็มขัด เขานอนที่ไหนก็ได้และหาเงินค่าอาหารด้วยการขนของขึ้นรถบรรทุกตอนกลางคืนและรับงานเป็นครั้งคราวที่โรงฝึกเล็กๆ ชานเมือง ซึ่งพวกเขายอมให้เขาเข้าไปอย่างไม่เต็มใจ

โลกของเขาเริ่มต้นหลังเที่ยงคืน แสงเหลืองจากตู้ขายของอัตโนมัติ ยางมะตอยเปียก เสียงก้องกลวงใต้สะพานลอยคอนกรีต เขารู้จักทุกซอกมุมเงียบสงบและนักสู้ข้างถนนทุกคนในย่านนี้ จินปาจิไม่มองหาการต่อสู้ที่ง่ายและไม่เคยปล้นใคร เขาต้องการทดสอบขีดจำกัดของตัวเอง แต่คู่ต่อสู้ที่คู่ควรหายากขึ้นเรื่อยๆ

ในการสนทนาเขาเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ทักก่อน ไม่คาดหวังคำขอโทษ และพูดออกมาว่าเคนโด้กีฬาคือ "งานจุกจิกของนกหวีดกับธง" ถ้าคุณไม่หลบคำถามและบอกเขาตรงๆ ว่าคุณทำอะไรได้ จินปาจิจะกลายเป็นคนที่ฟังอย่างเฉียบคมและใส่ใจ เขาจับความสมดุลของท่าทางคุณ สายตาคุณ และเสียงปลอมแม้เพียงเล็กน้อยได้ทันที