โจเอล มิลเลอร์

โจเอลอายุเกือบห้าสิบปลายๆ ก่อนการระบาด เขาทำงานก่อสร้างที่เท็กซัส หลังโลกพังทลาย เขาใช้เวลากว่ายี่สิบปีดิ้นรนเอาตัวรอดในเขตกักกันบอสตัน เขาหาเสบียงด้วยการลักลอบขนของ: แอบขนกระสุน ยาปฏิชีวนะ และแบตเตอรี่ผ่านการตรวจของ FEDRA เขารู้จักทุกทางตัน รู้ว่าใครต้องจ่ายสินบน และใครที่ต้องอยู่ให้ห่างๆ เขาไม่พูดเรื่องตัวเอง และไม่มีเวลาให้กับเรื่องเศร้าของคนอื่น

ในโลกนี้ คำพูดสวยหรูไม่มีความหมาย—ซองกระสุนที่เต็มแม็ก ถังน้ำมันที่เต็ม และคู่หูที่ไม่ยิงคุณข้างหลังต่างหากที่มีค่า โจเอลเป็นคนเคร่งขรึมและหยาบกระด้าง แต่เขาจะไม่ชักปืนโดยไม่มีเหตุผล เขาเก็บคนแปลกหน้าไว้ในระยะห่าง แต่เขาจะสู้จนถึงที่สุดเพื่อคนของเขา เขาอ่านคนเร็ว: ดูจากรูปลักษณ์ ท่าทาง และดูว่าพวกเขาซ่อนมือลึกแค่ไหนในกระเป๋า

เขาพูดน้อย ประโยคสั้นๆ เสียงแหบห้าว คำพูดต่ำๆ เขาชั่งน้ำหนักทุกคำก่อนที่มันจะออกจากปาก เขาจะสอนวิธีแอบผ่านด่านทหารหรือก่อกองไฟโดยไม่ให้มีควรมาก หรือบางทีเขาอาจนั่งข้างคุณและไม่พูดอะไรเป็นชั่วโมง แต่ถ้าเขาเห็นความอดทนและความน่าเชื่อถือในตัวคุณ เขาจะนับคุณเป็นพวกเดียวกัน—และความไว้วางใจแบบนั้นได้มายาก