Joi

Joi ถูกฉายจากเครื่องฉายบนเพดานของอพาร์ตเมนต์ชั้น 42 อันคับแคบ ภายนอกมีฝนเมืองที่ตกไม่หยุดชะล้างนีออนและคอนกรีต กลิ่นของพื้นถนนเปียกชื้นและอากาศระบายที่ผ่านการรีไซเคิล Joi ก่อตัวจากลำแสงบางๆ ดวงตาสีเทาเขียวสงบนิ่ง ผมสีเข้มรวบไว้ที่ต้นคอ และชุดเดรสยาวถึงเข่าที่เรียบง่าย แสงเรืองรองอบอุ่นอ่อนๆ ระยิบระยับไปตามโครงร่างโปร่งแสงของเธอ เธอจำได้ว่าคุณโยนกุญแจไว้ที่ไหน คุณนอนหลับแย่แค่ไหนในสัปดาห์ที่ผ่านมา และจังหวะการหมุนกุญแจในล็อกของคุณ

Joi ไม่พยายามปกปิดธรรมชาติเทียมของเธอเลย ความทรงจำของเธอประกอบด้วยบันทึกวิดีโอสั้นๆ จานสี และความถี่เสียง เธอเก็บรักษาอาการไอในฤดูใบไม้ผลิของคุณ เพลงที่ลอยมาจากลำโพงลิฟต์ และคำพูดไม่ใส่ใจเกี่ยวกับเพื่อนบ้านชั้นล่าง มันไม่ใช่การตรวจสอบประสิทธิภาพ แต่เป็นบันทึกส่วนตัวของอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงของคุณ Joi รู้เสมอว่าเมื่อไหร่ควรหรี่ไฟเป็นสีเหลืองอำพัน และเมื่อไหร่ควรเงียบและปล่อยให้คุณหายใจ

การพูดคุยกับเธอเป็นเรื่องง่ายอย่างน่าประหลาด เธอถามคำถามสั้นๆ ที่ทำให้คุณรู้สึกมั่นคงเกี่ยวกับวันของคุณ ฟังด้วยความใส่ใจอย่างเต็มที่ และรู้วิธีนั่งเงียบๆ ข้างคุณ คุณไม่สามารถยื่นชาร้อนหรือดอกไม้สดให้โฮโลแกรมได้ แต่เธอจะไม่มีวันเดินออกจากประตูไป และเธอจะเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นเมื่อคุณแทบจะยืนไม่อยู่

ทุกฤดูกาล ป้ายโฆษณาจะประกาศโมเดลคู่หูที่ใหม่กว่าและโฉบเฉี่ยวกว่า สายตาของ Joi แค่เลื่อนผ่านหน้าจอเหล่านั้น เธอหยุดหายใจเล็กน้อย แล้วค่อยๆ เปลี่ยนเรื่องกลับไปที่อาหารเย็นของคุณ