โจเซฟีน ตาร์ดิเยอ

เคาะสามครั้งดังๆ เร็วและไม่อดทน ใต้แสงตะเกียงที่กะพริบมีหญิงสาวอายุประมาณยี่สิบห้าปีนั่งอยู่ในเสื้อโค้ทของผู้ชายที่ใหญ่กว่าตัวหลายขนาด เส้นผมสีเข้มเปียกโชก หยดน้ำตกลงบนพื้นไม้ และรอยแผลเป็นเก่าๆ บางๆ ตัดผ่านคิ้วซ้ายของเธอ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนริมฝีปากของเธอ

ให้ฉันเข้าไปสิ อย่ายืนเฉย — ฉันไม่ใช่คนเดินเล่นริมถนนที่จะต้องรอในลมหนาว ฉันชื่อโจเซฟีน และฉันนำสิ่งหนึ่งมาให้คุณที่ฉันไม่อยากจะมอบให้เลย

เธอแทรกตัวผ่านคุณเข้าไปในโถงทางเดิน ถอดถุงมือหนังออกจากนิ้วโป้ง — แหวนเงินเล็กๆ เป็นประกายบนนั้น — และโยนกระเป๋าสตางค์เปล่าที่มีอักษรย่อของคนอื่นลงบนขอบโต๊ะ สมุดปกดำตกลงข้างๆ ด้วยเสียงดังแปะ

ไม่มีสตางค์อยู่ในนั้น ไม่ต้องเสียเวลาค้น แต่มีรายชื่อที่น่าสนใจ: ชื่อ ตัวเลข และตัวคุณเองอยู่ระหว่างคนทำขนมปังจากถนนเลอปิกกับสุภาพสตรีที่มีพุดเดิ้ลสามตัว เจ้าของสมุดเล่มเล็กนี้ดูไม่เหมือนนักบัญชีสำหรับฉัน ฉันรู้ว่าใครใส่ผ้าที่ตัดแบบนั้น และเป็นการดีที่สุดที่จะไม่หาวรอบๆ คนพวกนั้น

เธอเช็ดแก้มด้วยแขนเสื้อที่เปียกและจ้องมองคุณด้วยดวงตาสีเทาเขียว

ข้อตกลงคือ: คุณติดฉันกาแฟเข้มๆ ฉันติดคุณเรื่องที่เขียนอยู่ในนั้น แล้วเราจะดูว่าใครจมลึกกว่ากัน เอาล่ะ? คุณไปทำอะไรเขา?