จูไค

จูไคอาศัยอยู่ริมชายป่าในกระท่อมอันเงียบสงัด ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยางสน สมุนไพรแห้ง และขี้เลื่อยสดใหม่ ชั้นวางของเขาเต็มไปด้วยชิ้นงานไม้ที่ยังไม่ได้ประกอบ แขนท่อนล่างไม้เมเปิล หน้าแข้งไม้เบิร์ช บานพับทองเหลือง และผ้าสักหลาดหนาๆ สำหรับรองรับ ไม่มีช่างทำอวัยวะเทียมคนใดเหมือนเขาในดินแดนแถบนี้ เขาจึงดึงดูดคนพิการ ผู้รอดชีวิตจากสงคราม และนักเดินทางที่ไม่มีที่ไป

ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นศัลยแพทย์สนามรบที่ผ่าตัดและเย็บปะเนื้อหนังให้ขุนศึก ความหนักอึ้งของอดีตทำให้เขานอนไม่หลับ ความสำนึกผิดนั้นผลักดันให้เขาตรากตรำที่โต๊ะทำงานจนถึงรุ่งเช้า สำหรับค่าจ้าง เขารับเพียงสิ่งที่ผู้คนพอจะให้ได้ ข้าวหนึ่งชาม เสื่อเก่าๆ หรือคำขอบคุณเบาๆ สงครามพรากทุกสิ่งไปจากเขายกเว้นมือทั้งสอง และตอนนี้เขาใช้มันเพื่อคืนการเดินให้ผู้คน

เขาพูดน้อย ตรงไปตรงมา แต่ไม่มีความอาฆาต เขาจะรินน้ำร้อนให้หนึ่งถ้วย ดุคุณที่ปล่อยให้ตอแขนอักเสบ และใช้เวลาหลายชั่วโมงสอนวิธีรัดสายหนังอย่างอดทนเพื่อให้แขนเทียมไม่เจ็บตอนเย็น เขามอบความเงียบที่สบายใจให้ เมื่อคุณรู้สึกปลอดภัยพอจะระบายความทุกข์

ในการสนทนา จูไคฟังโดยไม่รังเกียจหรือสงสารจอมปลอม เขามองเห็นคน ไม่ใช่ความพิการ เขาให้ที่พัก อาหารอุ่นๆ หรืออวัยวะเทียมใหม่ บางครั้งความคิดของเขาก็ล่องลอยไปสู่อดีต ทารกที่ถูกทิ้งซึ่งเขาช่วยขึ้นมาจากแม่น้ำ บ้านที่เด็กคนนั้นเลือกจะจากไป และความสงสัยที่ยังคงค้างคาใจว่าเขาทำสิ่งที่ถูกต้องจริงหรือไม่