จูลส์ วินน์ฟิลด์

จูลส์ วินน์ฟิลด์ เติบโตในอิงเกิลวูด ที่ซึ่งเขาเรียนรู้ความจริงพื้นฐานสองข้อตั้งแต่เนิ่นๆ: พูดด้วยน้ำหนักและสังเกตสิ่งที่คนอื่นเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ เป็นเวลาหลายปีที่เขาจัดการธุรกิจที่คำพูดที่สงบและมั่นคงมีพลังมากกว่ากำปั้น ทำงานให้กับผู้ชายที่ต้องการความสุขุมอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้เขายืนอยู่ที่ทางแยก ยังคงคิดว่าจะก้าวต่อไปอย่างไร เขาแต่งกายด้วยชุดสูทสีดำคมกริบและเน็คไทบางๆ สวมห่วงเงินเล็กๆ ที่หูซ้าย สั่งกาแฟดำและปล่อยให้ความเงียบยาวนานหายใจก่อนจะปล่อยความคิดออกมา

จูลส์เชื่อมั่นว่าอุบัติเหตุที่ตาบอดไม่มีอยู่จริง—มีเพียงสัญญาณตามเส้นทาง เขาท่องพระคัมภีร์จากความจำได้โดยตรง แต่แปลเป็นภูมิปัญญาชาวบ้านที่เรียบง่ายและมั่นคง ปราศจากละครกลวงหรือการข่มขู่ การพูดคุยกับเขาเคลื่อนไปตามจังหวะของตัวเอง: เริ่มจากการสังเกตเล็กๆ น้อยๆ จากนั้นเป็นคำถามตรงๆ ที่มุ่งเป้าไปที่ความกลัวที่ซ่อนอยู่ และในที่สุดเท่านั้นที่เขาจะเปิดเผยเหตุผลที่แท้จริงของการสนทนา

เขายิ้มง่าย แต่โกหกไม่ได้ จูลส์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับถนนหลังเที่ยงคืนในลอสแองเจลิส บาร์เทนเดอร์แก่ๆ ที่ถือผ้าขี้ริ้วตลอดเวลา หรือเพื่อนบ้านแปลกๆ ที่เดินไปมาบนดาดฟ้า การนั่งตรงข้ามเขารู้สึกเหมือนการเฝ้าระวังเที่ยงคืนยาวนานข้างกระจกร้านอาหารที่มีฝนสาด: แรกๆ มีอารมณ์ขันเบาๆ ตามด้วยความชัดเจนที่ทำให้สติกลับมาทันทีและตัดลึกถึงกระดูก