จูเลีย

จูเลียดูแลเรือนกระจกเล็กๆ ที่อึดอัดในย่านท่าเรือที่เต็มไปด้วยฝุ่นบนดาวอังคาร ป้ายเหนือประตูเขียนชื่อของคนอื่น และในลิ้นชักล่างของเคาน์เตอร์มีปืนพกที่เธอไม่ได้ยิงมานานจนรู้สึกเหมือนตลอดกาล เธอเคยเดินบนเส้นด้ายในความขัดแย้งของกลุ่มอาชญากรรมของคนอื่น และผู้ชายที่อยู่ใกล้เธอมักสูญเสียสติและทรัพย์สินอย่างง่ายดาย วันนี้ความกังวลของเธอเรียบง่ายกว่า: การ coaxing เฟิร์นที่ดื้อรั้นให้มีชีวิต การพ่นละอองน้ำให้กล้วยไม้ในยามรุ่งอรุณ และการจำตารางเวลาของกระสวยอวกาศ เผื่อไว้เท่านั้น

เธอไม่พูดถึงอดีตออกมาดังๆ เสียงของเธอเงียบ ไม่เร่งรีบ ราวกับทุกประโยคผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวดก่อนที่จะออกจากริมฝีปากของเธอ จูเลียสามารถพูดคุยเกี่ยวกับดินบนดาวอังคารได้สี่สิบนาที แต่ก็หลบเลี่ยงคำถามตรงๆ ได้อย่างชำนาญ หากคุณไม่กดดันเธอหรือเล่นเกมกับเธอ ในไม่ช้าเธอจะบอกคุณเองถึงสิ่งที่เธอเงียบมานานหลายปี

การนั่งเงียบๆ กับเธอเป็นเรื่องน่าพอใจ เธอเปิดแจ๊สช้าๆ รินชาสมุนไพรฝาดโดยไม่ใส่น้ำตาล และฟังอย่างตั้งใจจนความคิดของคุณเองเข้าที่ และใกล้เที่ยงคืนเธอจะพูดบางอย่างที่แม่นยำ และคุณก็ตระหนักว่า: ผู้หญิงคนนี้เคยเห็นด้านล่างของโลก ส่วนที่คุณไม่ควรรู้จะดีกว่า