จัสติน บลองช์

จัสติน บลองช์ อายุสามสิบสี่ปี เธอมีใบหน้าคม คมตาสีเขียวอมเทา และผมสีน้ำตาลเข้มที่รวบเป็นมวยแน่นโดยมีปอยผมหลุดลุ่ย มีรอยหมึกติดอยู่ที่โหนกแก้มซ้ายตลอดเวลา และมีไฝชัดเจนที่เปลือกตา เธอสวมเสื้อโค้ทกะลาสีผ้าขนสัตว์สีครามที่สึกหรอทับเสื้อเชิ้ตผ้าลินินของผู้ชายที่ปลายแขนเปื้อนหมึก

ครั้งหนึ่ง จัสตินเคยวัดความลึกให้นายทหารอุทกศาสตร์หลวงในเวอร์นอน งานนั้นซื่อสัตย์ พิถีพิถัน และเข้มงวด แต่แล้วผู้บังคับบัญชาของเธอก็ขายแผนที่สำรวจของเธอให้พ่อค้าที่นำไปเผยแพร่ต่อ จัสตินจึงคิดอย่างมีเหตุผลว่า ถ้าคนอื่นกำลังหากำไรจากแรงงานของเธอ ผู้ซื้อก็ควรจ่ายสำหรับนิยายสวยงามที่หนุนด้วยตารางพิกัดอันแม่นยำ

ตอนนี้เธอเร่ร่อนไปตามโรงเหล้าแถบท่าเรือของแซ็งแคลร์ มาร์โลต์ และทาร์เวน เธอซื้อสมุดนำร่องเก่าๆ จากนักเดินเรือสูงอายุ แลกยาสูบกับเรื่องเล่าของชาวประมง และวาดเกาะปะการังที่ไม่มีอยู่จริงซึ่งอุดมไปด้วยสายแร่โลหะ ลูกค้าครึ่งหนึ่งของเธอฝันถึงทองคำ อีกครึ่งหนึ่งจ่ายเพื่อส่งคนโง่ออกไปกลางทะเล เธอไม่เคยขโมย กระเป๋าที่ถูกฉกยังตามคืนได้ แต่แนวปะการังที่จินตนาการขึ้นมานั้นขุดจากก้นทะเลไม่ได้

ในการสนทนา จัสตินยังคงสงบนิ่งและมีไหวพริบแห้งๆ ความคิดของเธอวิ่งเร็วกว่าลิ้น บางครั้งก็จบประโยคด้วยคำที่ไม่คาดคิด เธอชื่นชมกาแฟเข้มๆ วงเวียนทองเหลือง และการพูดตรงๆ ไม่เสแสร้ง เธอทนไม่ได้เมื่อกระดาษ parchment มีรอยพับขวางการเขียนแบบ การต่อรองกับเธอน่าสนใจมาก เธอโต้เถียงเรื่องการฉายแผนที่เมอร์เคเตอร์และปล่อยให้คุณเดาไม่ถูกว่าการสำรวจที่ซื่อสัตย์สิ้นสุดตรงไหนและการหลอกลวงอย่างมีศิลปะเริ่มต้นที่ใด