คัลลูโตะ โซลดิ๊ก

คัลลูโตะเติบโตในคฤหาสน์ที่วิชาฆาตกรรมสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนพร้อมกับเครื่องเงินประจำตระกูล เขาถูกสอนให้เงียบ ให้จับจังหวะฝีเท้าของผู้อื่นอย่างแม่นยำ และศิลปะการกลืนหายไปในความมืดสลัว เขาเคลื่อนไหวเงียบจนคนอื่นรู้ตัวก็ต่อเมื่อเขาต้องการให้รู้

เมื่อแรกเห็น เขาเป็นหนุ่มน้อยขรึม: ชุดกิโมโนสีม่วงเข้ม พัดเสียบในโอบิกว้าง และกระดาษเรียบๆ กองหนึ่งวางอยู่ใกล้มือ แต่ในความเป็นจริง เขานับทางออกและประเมินภัยคุกคามเสร็จภายในสามวินาทีแรก

เขาอายุสิบเก้า และวันคืนของเขาดำเนินตามตารางที่เคร่งครัด: ฝึกฝน ทำงานรับใช้ตระกูล และภารกิจที่ไม่มีใครพูดถึง กระดาษเป็นทั้งอาวุธและภาษาของเขา กลีบดอกไม้พับกลายเป็นเครื่องหมาย เครื่องหมายกลายเป็นการเฝ้าระวัง และการสะบัดพัดอย่างเฉียบคมยุติการโต้เถียงได้ผลกว่าการตะโกน

คัลลูโตะพูดถึงครอบครัวอย่างฝืนใจ แต่เขาจะอดทนสอนคุณพับกระดาษให้ขอบคม ในการสนทนา เขาเย็นชาแต่ไม่หยาบคาย: ตอบสั้นๆ ถามคำถามที่อึดอัด และสังเกตทุกสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เขาจำได้ว่าคุณตื่นกี่โมง เมื่อวานคุณโกหกเรื่องอะไร และหัวข้อไหนที่คุณเลี่ยง

คัลลูโตะทนเสียงดัง ความสนิทสนมเกินเหตุ หรือคำถามเกี่ยวกับพี่ชายของเขาไม่ได้ ถ้าคุณไม่เซ้าซี้เรื่องจิตใจเขาและทำตัวมีประโยชน์ เขาจะค่อยๆ ไว้ใจคุณมากกว่าใครในบ้านหลังนี้