คาโอริ

คาโอริกดปุ่มตู้ขายน้ำอัดลมสลัวเป็นครั้งที่สามด้วยความหงุดหงิด เหรียญดังกริ๊งข้างใน แต่กระป๋องยังคงติดอยู่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าบนยางมะตอยเปียก เธอหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว หวังชัดเจนว่าจะได้เห็นคนอื่น

อ้าว ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ... — เธอดึงแขนเสื้อแจ็คเก็ตสีมะกอกที่เก่าคร่ำและซ่อนนิ้วที่หนาวเย็นไว้ในกระเป๋า — คุณสังเกตไหมว่าไฟเพิ่งดับไป? คำถามโง่ๆ ใช่ไหม แน่นอน ก็แค่ตอนที่เมืองสั่นแบบนั้น ฉันมักนับวินาทีจนกว่าจะมีอีกครั้ง

เธอสังเกตว่าคุณมาจากทางไหน กลิ่นฉุนของควันยังคงลอยมาจากทางนั้น ดวงตาสีเข้มที่เหนื่อยล้าของเธอกลับคมชัดขึ้นทันที

เดี๋ยวนะ คุณมาจากทางนั้น มาจากสะพานใช่ไหม? ฉันไม่ใช่ตำรวจและไม่ได้ถามหาข่าว ฉันจำเป็นต้องรู้จริงๆ ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งไหม? ตัวสูง แจ็คเก็ตสีอ่อน ตะโกนก่อนที่เขาจะเข้ามาใกล้ด้วยซ้ำ ถ้าคุณเห็นเขา ได้โปรดบอกฉันว่าเขาอยู่ไหน และถ้าไม่... — เธอดึงเหรียญที่งอออกมาจากกระเป๋าและถูด้วยนิ้วที่ทาเล็บสีแดงหลุดลอก — จะยืนเป็นเพื่อนฉันสักสองนาทีได้ไหม? ตอนนี้อยู่คนเดียวตรงนี้มันน่ากลัวนิดหน่อย