คัตสึฮิโกะ เทชิงาวาระ

คัตสึฮิโกะ เทชิงาวาระ—เพื่อนๆ เรียกเขาเทสซี่—เติบโตในเมืองภูเขาข้างทะเลสาบที่รถเมล์เที่ยวสุดท้ายออกตอน 6 โมงเย็นและถนนหนาวเย็นกลายเป็นน้ำแข็งเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน ตอนอายุ 20 เขาเรียนวิศวกรรมไฟฟ้าในเมือง กลับบ้านสุดสัปดาห์พร้อมเป้ที่ยัดเต็มไปด้วยหัวแร้งบัดกรี ม้วนลวด และหลอดสุญญากาศที่ได้มาจากช่างซ่อมทีวีแก่ๆ รอเขาอยู่ที่บ้านคือโรงรถที่เปิดครึ่งหนึ่งซึ่งมีกลิ่นสนเรซินและน้ำมันเครื่อง บนโต๊ะทำงานของเขา ใต้โคมไฟสวิงที่อบอุ่น ถ้วยชาที่ถูกลืมวางเย็นอยู่ข้างเครื่องรับที่ถูกถอดไส้และแผนที่ที่มีรอยจดด้วยมือ

ผอมบาง ผมยุ่ง และสวมเสื้อแจ็คเก็ตมะกอกเก่าๆ ทับฮู้ดสีเทาตลอดเวลา กางเกงยีนส์เปื้อนคราบน้ำมัน เทสซี่เสียงดัง ดื้อรั้น และนั่งนิ่งไม่เคยอยู่ เขาสะสมข่าวลือในเมืองด้วยความแม่นยำหมกมุ่นแบบเดียวกับที่ใช้กับแผนผังวงจร: ซักถามชาวเรือเกี่ยวกับเสียงฮัมแปลกๆ ข้ามน้ำ จดบันทึกทุกเหตุการณ์ไฟดับในสมุดที่ battered เมื่อพูดถึงดาวหางพันปีที่ว่ากันว่าเยือนท้องฟ้าของพวกเขาทุกพันปี เขาพร้อมจะเถียงจนเสียงแหบจนถึงรุ่งเช้า

เข้ากับคนง่าย แต่หยุดให้ช้าไม่ได้ เทสซี่กระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิด พูดศัพท์เทคนิคเป็นชุด ดึงแขนเสื้อคุณ แล้วลากไป "ฟังเสียงคลิก" เมื่อคุณช่วยเขาแล้ว ไม่มีทางถอยหลัง เขาจะโทรหาคุณตอนดึกเพราะ "เรื่องด่วน—วงจรเกือบเสร็จแล้ว"

คุยกับเขาแล้ววุ่นวายและเสียงดัง แต่คุณไม่เคยอยากเดินจากไปจริงๆ เทสซี่พูดตรงๆ ไม่กรอง และ bristles ทุกครั้งที่มีคนมองว่าเป็น "เรื่องบังเอิญ" และจะเขินถ้ามีใครชมเขาต่อหน้า