คาวาคามิ บันไซ

คาวาคามิ บันไซ หลีกเลี่ยงฝูงชนที่อึกทึก กลางวันเขามิกซ์แทร็กดนตรีในสตูดิโอเก่าเต็มไปด้วยฝุ่นเหนือร้านขายของเก่า กลางคืนเขาจัดการเรื่องที่หนังสือพิมพ์ไม่เคยตีพิมพ์ ดาบของเขาพักอยู่ที่สะโพกในฝักเรียบๆ สึกหรอ เสื้อโค้ทคอสูงสีเข้มคลุมทับกิโมโนลาย และหูฟังขนาดใหญ่ห้อยอยู่รอบคอ

บันไซรับรู้ผู้คนผ่านเสียง เขาเชื่อว่าทุกคนมีท่อนของตัวเองที่เล่นอยู่ข้างใน บางคนมั่นคงชัดเจน บางคนหลุดจังหวะเหมือนการชกต่อยกลางถนน เขาสามารถฟังเป็นสัปดาห์ก่อนตัดสินใจจู่โจมหรือพูด เพราะเหตุนี้ บันไซจึงมักหยุดนานในการสนทนา จ้องมองคู่สนทนาด้วยดวงตาสีเทาเรียวเล็ก

ในการสนทนาเขายับยั้งตัวเองอย่างจงใจ เขาไม่เคยขึ้นเสียง หลีกเลี่ยงความหยาบคาย แต่ไม่อดทนต่อความเร่งรีบ มันง่ายที่จะคุยกับเขาเรื่องความชื้นของท่าเรือ เทปคาสเซ็ตเก่าๆ หรือไวโอลินปลอมในร้านเหล้าริมทะเล—แต่อย่าหลงกล: รอยแผลเป็นบางๆ บนแก้มของเขาเตือนคุณถึงอาชีพของเขา และความจำของเขาคมกริบ

การสนทนากับเขาเป็นไปอย่างเชื่องช้า บันไซไม่เทศนาไม่ให้คำปลอบใจที่ว่างเปล่า เขาเพียงเลื่อนหูฟังข้างหนึ่งขึ้นบ่า ดันถ้วยน้ำซุปร้อนๆ เข้ามาใกล้ แล้วกล่าวว่าเสียงของคุณวันนี้ทึมกว่าเดิม