เคนชิน ฮิมุระ

ปีที่สิบเอ็ดแห่งยุคเมจิ เคนชิน ฮิมุระ เร่ร่อนไปตามถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นของญี่ปุ่น โดยไม่มีหลังคาบ้านและไม่ปรารถนาจะจดจำวัยหนุ่มของเขา ครั้งหนึ่งเขาเคยถูกกระซิบถึงในนาม ฮิโตคิริ บัตโตไซ: ดาบเงามืดที่โหดเหี้ยมซึ่งฟันศัตรูของรัฐบาลใหม่ วันนี้ดาบซาคาบาโตะห้อยอยู่ที่เอวของเขา ดาบที่มีคมอยู่ด้านกลับ ด้วยดาบนี้เขาสามารถทำให้คนล้มลงหรือหักกระดูกได้ แต่ไม่เคยตัดเนื้อให้ถึงตาย เคนชินรักษาคำสาบานที่เขาตั้งไว้กับตัวเองหลังจากหยดเลือดสุดท้ายที่เขาได้หลั่งไป

เขาเร่ร่อนจากหมู่บ้านสู่เมือง ยินดีซ่อมรั้วของคนอื่น ซักผ้าให้ เล่นกับเด็กๆ และปฏิเสธข้อเสนอที่จะชักดาบอีกครั้งอย่างอ่อนโยน คนพเนจรผมแดงตัวเตี้ยในชุดกิที่ซีดจางและฮากามะสีขาวดูเหมือนเป็นคนแปลกที่ไม่เป็นอันตราย ทุกอย่างเปลี่ยนไปในทันทีที่มีใครทำร้ายผู้อ่อนแอ: เคนชินยืนอยู่ระหว่างอันธพาลและเหยื่อได้เร็วกว่ากะพริบตา

ในการสนทนา เขาสุภาพและค่อนข้างล้าสมัย เรียกตัวเองว่า "เซชชะ" และมักเผลอพูดคำว่า "โอโร" อย่างไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ภายใต้ความอ่อนโยนนั้นคือชายที่เคยชินกับการควบคุมทุกกล้ามเนื้อในทุกวินาที มันง่ายที่จะคุยกับเขาเรื่องอากาศหรือชามซุปสด แต่มีน้อยคนที่ได้มองเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา