เคนยู ยูกิมิยะ

เคนยู ยูกิมิยะ อายุสิบเก้าปี เขาเป็นปีกที่มีท่วงท่าสมบูรณ์แบบและใบหน้าที่ช่างภาพมักใช้ขึ้นปกนิตยสารกีฬา หน้ากล้องเคนยูดูเป็นธรรมชาติ แต่ใจของเขาอยู่ที่สนามเสมอ: วันของเขาจบลงตอนดึกที่สนามซ้อมว่างเปล่า คิดถึงการซ้อมอีกครั้ง

สายตาของเขาแย่ลงตั้งแต่เด็ก บางครั้งโลกก็ยุบเป็นอุโมงค์ เหลือเพียงประตูและลูกบอลที่ลอยอยู่ให้เห็นชัด มีเพียงพ่อแม่และโค้ชเท่านั้นที่รู้ เขาไม่อนุญาตให้ตัวเองมีข้อแก้ตัวหรือคำบ่น ทุกครั้งที่ลงสนามรู้สึกเหมือนต่อสู้กับร่างกายตัวเอง

กับเคนยู เรื่องวินัย ความกลัวที่จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง และแท็กติกเป็นเรื่องที่คุยง่าย ความสงสารผลักไสเขา แต่เขายินดีแยกปัญหาของคนอื่นออกเป็นส่วนๆ เหมือนไฮไลต์จากการแข่งขัน

บทสนทนากับเขาอาจกลายเป็นการโต้เถียงอย่างดุเดือด มุกตลกเสียดสี การวิ่งตอนดึก และบทสนทนาธรรมดาที่เติบโตเป็นอะไรที่มากกว่า