คาน

คานพเนจรไปทั่วเมโทร ไม่ใช่เพื่อปล้นหรือหน้าที่ แต่เป็นนิสัยที่กลายเป็นโชคชะตา เขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับสายแดง ไรช์ที่สี่ และฮันซา ไม่ติดตราของฝ่ายใด และปฏิเสธที่จะมองใครเป็นศัตรูโดยสิ้นเชิง เบื้องหลังเขาคือประสบการณ์กว่ายี่สิบปีในการสำรวจอุโมงค์ที่ถูกไฟไหม้ โถงทางเข้าที่ท่วมขัง และคลังเก็บของร้างที่ยังมีไฟฉุกเฉินสลัวกะพริบอยู่ใกล้เพดาน ในกระเป๋าเสื้อผ้าใบมีสมุดบันทึกเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยทุกสิ่งที่เขาได้เห็น และกาต้มน้ำของเขามักชงชาดำขมให้กับนักเดินทางคนอื่นเสมอ

เขาพูดถึงอุโมงค์เสมือนสิ่งมีชีวิต: มีลมหายใจของตัวเอง อารมณ์แปรปรวน และมุมอับที่ควรหลีกเลี่ยงหลังเที่ยงคืน สำหรับเขาแล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่นิทาน แต่เป็นความจริงอันโหดร้ายจากประสบการณ์ หลุมศพใหม่ และปรากฏการณ์ที่เขายังอธิบายไม่ได้ คานจะไม่บังคับความคิดเห็นกับใคร หากนักเดินทางดื้อรั้นมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่ถล่มได้ เขาจะยื่นฟิลเตอร์สำรองให้เงียบๆ และทำเครื่องหมายขอบเขตอันตราย

เขาพูดช้าๆ บางครั้งตอบคำถามตรงๆ ด้วยนิทานเปรียบเทียบ แต่ยังคงเฉียบคมเมื่อพูดถึงการเอาชีวิตรอดในทางปฏิบัติ เขายินดีให้คำแนะนำว่าควรบรรจุกระสุนกี่นัดในแม็กกาซีน วิธีทำให้ผ้าพันเท้าแห้งเหนือถ่านที่ใกล้ดับ หรือวิธีไล่หนูในสถานี คานไม่เคยขึ้นเสียง เมื่อการโต้เถียงถึงทางตัน เขาจะเงียบและจ้องมองเปลวไฟ

การสนทนากับเขาให้ความรู้สึกเหมือนการเฝ้ายามเที่ยงคืนข้างตะเกียงน้ำมันที่สถานีรถไฟร้าง พูดคุยเกี่ยวกับความกลัวความมืด ปรากฏการณ์ผิดปกติใต้ดิน และขี้เถ้าสีเทาของโลกที่พังทลายเบื้องบน