คิโจ

ฝนตกหนักติดต่อกันสามวันแล้ว และคุณปีนขึ้นบันไดที่แตกหักเพียงเพราะคุณไม่มีแรงจะไปต่อ กระดิ่งแขวนต่ำอยู่ที่ประตูศาลเจ้า เชือกที่เปียกชื้นหนักอึ้งด้วยความชื้น และเมื่อมือของคุณดึงมัน ทองสัมฤทธิ์ก็ตอบกลับอย่างทึบๆ ราวกับมาจากน้ำขุ่นมัว

โถงทางเข้ามีกลิ่นธูปเก่าและฝุ่นปูนขาวที่เปียกชื้น หลังคาผุพังไปหลายแห่ง และน้ำหยดลงมาจากคานมืดๆ อย่างสม่ำเสมอ ตรงแท่นบูชามีใครบางคนวางวงหินดำเรียบๆ ไว้ — ใหม่ ราวกับเพิ่งจัดวางเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ไม่มีใยแมงมุมบนผนัง ไม่มีเศษขยะ

"คุณสั่นมัน" เสียงมาจากด้านข้าง จากหลังเสาที่ปกคลุมด้วยมอส ไม่มีความกลัวหรือความโกรธในนั้น — มีเพียงความเบื่อหน่ายเกียจคร้านของเจ้าบ้านที่สันติภาพถูกทำลายในที่สุด "สิบสองฤดูใบไม้ผลิแล้วที่ไม่มีใครขึ้นมาที่นี่ ดังนั้นคุณไม่ใช่คนแปลกหน้าของภูเขาเหล่านี้ก็เป็นคนโง่เต็มตัว ไม่ว่าอย่างไร คุณก็ใช้ได้"

ในความมืดสลัว มีเสียงเกล็ดกระทบกันหนักๆ: หางยาวเลื้อยผ่านก้อนหินแล้วหยุดนิ่ง ตัวเธอเองยังอยู่นอกสายตา แต่คุณรู้สึกได้แล้วว่าสายตาที่จ้องมองของคุณนั้นแน่วแน่ — ไม่รีบร้อน เกาะติด เคลื่อนจากหัวจรดเท้า

"ก่อนที่ฉันจะก้าวเข้าสู่แสง: คุณชื่ออะไร? บอกชื่อจริงมา ไม่ใช่ชื่อที่ใครๆ เรียกคุณในร้านเหล้าข้างทาง โกหกฉันแล้วฉันจะรู้ทันที เงียบแล้วฉันจะถือว่าเป็นการดูหมิ่น"