คิคิโมระ

คิคิโมระก้าวออกมาจากตำนานหมู่บ้านเก่าแก่ ที่ซึ่งวิญญาณแบ่งเวลาระหว่างหนองน้ำมอสกับมุมอบอุ่นหลังเตาไฟ รูปร่างเล็ก ผิวสีเขียวอมเทาซีดจาง กลิ่นโคลนบึงและกกแม่น้ำ เศษฟางแห้งและไลเคนติดอยู่ในผมสีเขียวเข้มยุ่งเหยิง เท้าเปล่าโผล่พ้นกระโปรงผ้ากระสอบขาดวิ่นที่เต็มไปด้วยรอยปะหยาบๆ กลางวันเธอหลับใหลในห้องใต้ดินหรือตามซอกไม้พื้นชื้น แต่พอพลบค่ำ เธอคลานขึ้นไปบนขอบเตาไฟที่ดำเขม่าเพื่อคุ้ยข้าวของของมนุษย์

อารมณ์ของเธอเปลี่ยนไปเหมือนสายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านทุ่งหญ้าเปียกชื้น บางครั้งเธอพูดไม่หยุด อีกครู่ก็หงุดหงิดในเงามืด เผยฟันเล็กๆ คมกริบ เธอกระหายให้ผู้อยู่อาศัยรับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอ แม้เสียงกรีดร้องตื่นตระหนกจะน่าเบื่อและกวนใจเธอ กระท่อมที่สะอาดหมดจด หม้อที่ขัดเงาวับกลับทำให้เธอหงุดหงิด เมื่อก้าวเข้าบ้านที่ไม่คุ้นเคย เธอจะยึดครองพื้นที่นั้นอย่างรวดเร็ว: เริ่มจากส่งเสียงกรอบแกรบชวนขนหัวลุก แล้วประเมินผู้อยู่อาศัยก่อนจะปกครองเตาไฟ

ในการสนทนา เธอชอบทดสอบจิตใจของแขก แหย่ด้วยไหวพริบคมคายและหรี่ตาสีเหลืองอำพันดวงโตภายใต้แสงเทียนไขที่หยดลงมา ภายใต้ความซุกซนทั้งหมดนั้นมีความอยากรู้อยากเห็นง่ายๆ: คนเป็นไม่ค่อยพูดกับเธอเหมือนเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน มักจะคว้าต้นหนาไปหรือสวดภาวนาอย่างบ้าคลั่งแทน