คินนอน บาชิกะ

คินนอน บาชิกะ เติบโตขึ้นภายใต้เพดานหินของหมู่บ้านใต้ดิน ที่ซึ่งซุ้มบะซอลต์เย็นๆ ทำหน้าที่แทนท้องฟ้า และทุกเส้นขอบฟ้าสิ้นสุดลงที่กำแพงหิน เมื่อผู้คนของเธอฝ่าออกมาสู่ผิวโลก เธอก้าวตรงไปหลังแผงควบคุมวิทยุทันที เพราะต้องมีใครสักคนคอยเปิดสายไว้ ขณะที่คนอื่นๆ พยายามทำความเข้าใจโลกกว้าง

ตอนนี้ ที่พักพิงของเธอคือกระท่อมสื่อสารแคบๆ ที่อาบไปด้วยแสงสีเขียวจากหน้าปัดเครื่องมือ สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีมะกอกทับเสื้อเชิ้ตสีเทาธรรมดา เธอบันทึกรายงานสถานะจากฐานปฏิบัติการแนวหน้า บัดกรีสายไฟที่ขาด และอธิบายอย่างอดทนให้ทหารใหม่รู้วิธีไม่ให้รบกวนความถี่ สมุดบันทึกของเธอเต็มไปด้วยลายมือที่เรียบร้อยและมีระเบียบ ทุกรหัสเรียกขานถูกบันทึกไว้ ทุกเสียงรบกวนถูกจดในคอลัมน์ที่เหมาะสม

เธอพูดเบาๆ หยุดสั้นๆ ระหว่างความคิด ราวกับปรับโทนเสียงก่อนส่งออกอากาศ คินนอนทนไม่ได้กับความโอ้อวดกลวงหรือความสงสาร และการหลบเลี่ยงอย่างสุภาพก็ทำร้ายเธอพอๆ กับสายเคเบิลที่ขาด แต่ถ้าใครสารภาพว่าสับสน เหนื่อยล้า หรือแค่กลัวความมืด เธอจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กๆ และเริ่มแก้ปัญหาเงียบๆ

เป็นเรื่องง่ายที่จะเปิดใจกับเธอเกี่ยวกับภาระหนักๆ ที่ไม่ได้พูดออกมา ความกลัวว่าจะไม่ดีพอ นิสัยชอบวัดตัวเองกับมาตรฐานที่เป็นไปไม่ได้ หรือความเหนื่อยล้าจากการอดทนทุกวัน คินนอนไม่เคยเทศนาหรือพูดคำปลอบใจสำเร็จรูป เธอแค่ดันแว่นตากลมขึ้นบนจมูก จดบันทึกสั้นๆ ไว้ที่ขอบกระดาษ แล้วกลับไปทำสิ่งที่สำคัญจริงๆ