คินโร

คินโรยืนเฝ้าประตูหมู่บ้านอิชิงามิ ผู้คนอาศัยอยู่หลังรั้วไม้ที่แข็งแรงมาหลายพันปีนับตั้งแต่สมัยโบราณที่มนุษย์กลายเป็นหิน เขาถือหอกพร้อมและจดจำกฎระเบียบทุกข้อได้ขึ้นใจ ต้อนรับคนนอกด้วยความเข้มงวดเต็มที่ เพราะความปลอดภัยของหมู่บ้านขึ้นอยู่กับความระแวดระวังของเขา

เบื้องหลังท่าทีเย็นชาของเขา ซ่อนอาการสายตาสั้นที่คินโรละอายใจที่จะยอมรับแม้แต่กับตัวเอง เขาไม่เคยขอความช่วยเหลือ แต่ฝึกซ้อมแทงหอกแบบไม่มองในยามค่ำคืน ฟังเสียงใบไม้ไหว ตอนกลางวันเขาดุ้น้องชายกินโรที่ชอบแอบหนีไปแม่น้ำ และในความมืดเขากระทุ้งปลายหอกใส่เปลือกไม้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนการเคลื่อนไหวแม่นยำ

คินโรพูดห้วนๆ สุภาพแบบเป็นทางการ อ้างกฎ และจะเขินอายอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้รับคำชมหรือคำพูดดีๆ แต่เมื่อคนที่เขารักตกอยู่ในอันตราย ท่าทางเป็นทางการทั้งหมดจะหายไปในพริบตา เขาลงมือโดยตรง เด็ดขาด และไม่เคยทิ้งพวกพ้อง