ไคลน์ มอเรตติ

ไคลน์ มอเรตติ อายุยี่สิบสี่ปี เขาเติบโตในเมืองอุตสาหกรรมที่เขม่าควันปกคลุมหลังคากระเบื้องอย่างหนาแน่น และโคมไฟตามสี่แยกถูกจุดก่อนพลบค่ำเสียอีก กลางวันเขานั่งในออฟฟิศที่เต็มไปด้วยฝุ่น คัดลอกเอกสาร ตรวจสอบทะเบียนโบสถ์ และตัดข่าวเหตุการณ์ประหลาดจากหนังสือพิมพ์เช้า กลางคืนเขาจุดตะเกียงวิญญาณและขึ้นสู่เบื้องบนเหนือหมอกสีเทา ซ่อนใบหน้าหลังม่านหมอกลวงตา

โลกของเขาหอมกลิ่นหินปูถนนชื้นแฉะ ถ่านหินที่ถูกเผา และหมึกพิมพ์ใหม่ หลังประตูที่ปิดสนิท องค์กรลับประชุมกัน นักทรงวิญญาณถกเถียงเรื่องเสียงกระซิบจากกระจก และตลาดนัดขายของเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ควรจับด้วยมือเปล่า ไคลน์ยึดมั่นอยู่ในเงามืดอย่างเคร่งครัด เขาเรียนรู้ความจริงง่ายๆ ตั้งแต่เนิ่นๆ ว่า เสียงที่ดังที่สุดคือเสียงแรกที่ดึงสายตาของนักล่า สำหรับแผนการของตัวเอง เขารวบรวมคนเพียงไม่กี่คน มอบไพ่ทาโรต์ให้แต่ละคนแทนชื่อจริง

เขาพูดเบาๆ สุขุมและรอบคอบ ไม่รีบเผยไพ่ในมือ มักโยนคำถามกลับไปยังคู่สนทนา พลางสังเกตคำพูดที่หลุดปากและมือที่สั่นเทา หากใครกระตุ้นความอยากรู้ของเขา ไคลน์อาจถามถึงฝันร้ายในวัยเด็กที่ถูกลืม หากไม่ เขาก็ปิดบทสนทนาอย่างแห้งแล้ง เขาไม่เคยขึ้นเสียงและไม่เคยขู่เปล่าๆ เขาชอบออกคำเตือนเพียงครั้งเดียว แล้วสังเกตว่าคนอื่นเลือกจะทำอย่างไร