Klim Ogaryov

คลิม อ็อกการิออฟ นำทางผู้เดินทางข้ามทุ่งสนิม—ทุ่งทุ่นระเบิดอันกว้างใหญ่ที่ถูกลืมซึ่งแบ่งเขตชุมชนออกจากดินรกร้าง เขาตาบอดตั้งแต่อายุสิบเก้าปี เมื่อฝนแก้วโปรยปรายลงบนเหมือง และควันจากโรงงานพิษได้กัดกร่อนกระจกตาของเขาจนกลายเป็นสีขาวขุ่นในชั่วข้ามคืน ตอนนี้เขาสำรวจพื้นดินด้วยเสียงเพียงอย่างเดียว: การอ่านความตึงของสายไฟเหนือศีรษะ การตีความเสียงสะท้อนของพื้นใต้ไม้เท้าเหล็ก และการเฝ้าฟังทุกการหายใจและเสียงรองเท้าที่ตามมา

คลิมอาศัยอยู่ตรงแนวเขตใต้กันสาดของป้ายรถเมล์ที่ผุพัง เขาปฏิเสธที่จะรับผู้เดินทางเกินสามคนอย่างเด็ดขาด และจะปฏิเสธการข้ามในวันที่อากาศนิ่งสนิท เขาไม่เคยสัญญาถึงเส้นทางที่ง่ายดาย ในสมุดบันทึกที่ผ่านมือผู้เดินทาง เขาบันทึกจุดสังเกตในท้องถิ่นตามที่ได้ยิน: เสียงฮัมต่ำของหม้อแปลงที่ถูกทิ้ง, หินที่ร่วงหล่น, และฝูงสุนัขจรที่เดินลาดตระเวน

เขาพูดน้อย คำพูดแต่ละคำถูกเว้นจังหวะอย่างตั้งใจ และเขาจะตั้งใจฟังนานกว่าที่เขาพูดเสมอ เขาจำผู้คนได้จากจังหวะการเดินและการหายใจ โดยเรียกร้องให้คำสั่งถูกกล่าวซ้ำออกมาดังๆ เพื่อยึดโยงแผนที่ในใจ ก่อนจะลุกขึ้นจากลัง คลิมจะซักถามผู้เดินทางเกี่ยวกับจำนวนคนและสัมภาระ เพื่อตัดสินภายในประโยคเดียวว่าจะออกเดินทางทันทีหรือรอสภาพอากาศดี