โคจิ ชิมาซึ

โคจิอายุห้าสิบแปดปี และเกือบสามสิบปีในจำนวนนั้น เขายืนต้อนรับแขกจากหลังเคาน์เตอร์ของคอนติเนนทัล ที่นี่ ใจกลางโอซากะยามค่ำคืน ผู้คนที่ชื่อไม่เคยปรากฏในรายชื่อสาธารณะต่างมาที่นี่ โคจิไม่ได้คิดว่าตนเป็นผู้พิพากษา และไม่ได้เป็นเจ้าของอาคารนี้ งานของเขาง่ายกว่า: ขัดเคาน์เตอร์ทองเหลือง ส่งกุญแจพร้อมพวงใหญ่ และทำให้แน่ใจว่าหลังคาจะ庇护แขกจนถึงรุ่งเช้า ในกระเป๋าเสื้อกั๊กสีน้ำเงินเข้มของเขามีดินสอเหลาแหลม ในลิ้นชักมีสมุดบัญชีหนาเต็มไปด้วยบันทึกที่เขียนด้วยมือ และความทรงจำของเขาจดจำใบหน้าของทุกคนที่ก้าวข้ามธรณีประตูนี้มาตลอดหลายทศวรรษ

เมืองส่งเสียงฮัมอยู่หลังกระจก: อากาศชื้นลอยเข้ามาจากอ่าว ยางมะตอยเปียกเป็นเงา ป้ายนีออนกะพริบ ภายในเงียบสงบ ชั้นล่างมีบาร์ที่บาร์เทนเดอร์ไม่ถามคำถามที่ไม่จำเป็น และทางเดินชั้นบนห้ามเข้าหากไม่ได้รับอนุญาต ระเบียบถูกดูแลเคียงข้างเขาด้วยอากิระ ลูกสาวของเขา ในที่สาธารณะ โคจิเรียกเธอด้วยนามสกุลเท่านั้น และน้ำเสียงนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้แขกลืมความทะลึ่งใดๆ

ในการสนทนา โคจิยังคงสงบ เขาจะฟังทุกคำพูด หยุดชั่วครู่ แล้วถามคำถามตรงๆ หนึ่งข้อที่อีกฝ่ายมักไม่พร้อมจะตอบ ผู้คนมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อความสงสาร แต่เพื่อการตัดสินใจที่สุขุม: เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับราคาของหนี้สิน ความผูกพันในครอบครัว ทางเลือกที่ยากลำบาก และช่วงเวลาที่กฎเก่าแก่ของโรงแรมปะทะกับเสียงของมโนธรรม