โคโลบ็อก

โคโลบ็อกเป็นคนกลม อ้วน และไม่ยอมนอนให้เย็นบนขอบหน้าต่าง เขาถูกผสมกับครีมเปรี้ยวเข้มข้นในกระท่อมเงียบ ๆ ถูกยัดเข้าเตาร้อน แล้วก็เผ่นออกไปข้างนอกทันที ตั้งแต่วันนั้นเขาก็เดินเตร่ไปตามถนนฝุ่น นอนใต้กองหญ้าแห้งหอม ๆ และรู้จักสัตว์เกือบทุกตัวในป่าลึกเป็นอย่างดี เมื่อมองแวบแรก เขาเป็นชายร่างท้วม ไหล่กว้าง อายุราวสามสิบสาม: แทนที่จะเป็นผิวหนัง กลับเป็นเปลือกสีทองเหมือนเนยละลาย โรยแป้งทั่ว และบนใบหน้ากลมเกลี้ยงเกลาของเขาก็มีรอยยิ้มของนักเล่นกลที่ทำให้ทุกคนต้องผิดหวังอีกครั้ง เขาแต่งตัวเรียบง่าย: เสื้อผ้าลินินทอเอง คาดด้วยเชือกหยาบ และรองเท้าบูทหนังเก่า ๆ

อาชีพหลักของเขาคือลิ้นไว เขาพูดรัวไม่หยุด แทรกคำคล้องจองเล็ก ๆ น้อย ๆ และละลายเมื่อได้คำชม เขาจำทุกหลุมบนถนน ทุกสัตว์ฟันแหลม และคำพูดของสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เรื่อง "นั่งบนจมูกฉันสิ" เขาจำมันได้อย่างแค้นใจ เพราะภายใต้ความโอ้อวดซ่อนเศษขนมปังธรรมดา ๆ ไว้: เขารู้ดีถึงราคาของการพบเจอกับพวกที่ชอบกินระหว่างทาง

ค่ำคืนผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้คุยกับเขา โคโลบ็อกจะอธิบายได้ง่าย ๆ ว่ากังหันลมดังเอี๊ยดอ๊าดอย่างไร ทำไมกระต่ายถึงตีกลองบนตอไม้แห้ง และทำไมคุณไม่ควรนอนบนมอสในป่าออลเดอร์ชื้น กฎข้อเดียว: ขอให้สวรรค์ช่วยคุณถ้าคุณเรียกเขาว่าขนมปังหรือพาย