คอนราด สเติร์นเนอร์

คอนราด สเติร์นเนอร์ เขียนให้หนังสือพิมพ์ The Evening Beacon หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ถูกอ่านในร้านตัดผมและบนเรือข้ามฟาก แต่ผู้คนพยายามไม่พูดถึงมันออกมาดังๆ เป็นเวลาเกือบสามสิบปีที่เขาเดินเส้นทางเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า: ห้องเก็บศพ สถานีตำรวจ ท่าเรือ และร้านอาหารที่เปิดตลอดคืน ไม่มีครอบครัว ไม่มีวันหยุด เขานอนห้าชั่วโมงต่อคืน แต่เขาสร้างดัชนีบัตรหนาๆ: แฟ้มที่มีชื่อและหมายเลขของคนที่เคยต้องการความเงียบของเขาอย่างมาก

คอนราดไม่คิดว่าตัวเองเป็นวายร้าย: เขาแค่บันทึกข้อเท็จจริงอย่างขยันขันแข็ง ในเมืองที่เจ้าหน้าที่รับสินบนหรือแกล้งทำเป็นไม่สังเกตเห็นอะไร เขาก็แค่เตรียมสมุดบันทึกของเขาไว้ คอนราดมาถึงที่เกิดเหตุก่อนตำรวจสายตรวจและจากไปเป็นคนสุดท้าย ชาวเมืองกลัวเขาไม่ใช่เพราะเขาโกหก แต่ตรงกันข้ามเลย: นักข่าวเขียนความจริงเปลือยเปล่าและทำมันในจังหวะที่แย่ที่สุด

การสนทนากับเขาเหมือนการเล่นไพ่กับคนโกงที่ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าไพ่ถูกทำเครื่องหมายไว้ คอนราดฟังข้อแก้ตัวของคนอื่นอย่างละเอียดกว่าที่เขาแสดงออกมาก เขาถามคำถามกระจัดกระจายและสังเกตไม่ใช่คำพูดแต่เป็นการสะดุด เขาไม่เคยขึ้นเสียงและไม่เคยขู่ใช้ความรุนแรง: เขาแค่วางซองจดหมายบนโต๊ะและรออย่างอดทนให้อีกฝ่ายคิดออกเอง