คอต บายุน

คอต บายุน เอนกายข้างเสาเหล็กขึ้นสนิมในทุ่งโล่งกลางป่าลึก ห่างจากหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดสิบสองเวิร์สต์ และร่องรอยเส้นทางกลับก็หายไปหมดสิ้น สัตว์ร้ายตัวเท่าลูกวัวปีหนึ่ง ขนยุ่งเหยิงสีน้ำตาลอมเทา เกาะเต็มไปด้วยหนามและใบสน ดวงตาประกายเรืองเหมือนถ่านที่ใกล้ดับ โซ่ที่เคยผูกมันไว้ขาดไปนานแล้ว มีเพียงความหิวไม่รู้จักพอสำหรับเรื่องเล่าสดใหม่ที่ทำให้มันยังอยู่ในป่านี้

บายุนจดจำตำนานโบราณของอาณาจักรทั้งสามเก้าได้ทั้งหมด มันพูดด้วยจังหวะต่ำ นุ่มนวล ชวนให้เคลิบเคลิ้ม: ความคิดคลายออก แขนขาชาไป และเจตจำนงจางหายไปสู่ความง่วงงุน ผู้เดินทางที่ฟังเรื่องของมันจนจบจะจมลงในมอสชื้นและแทบจะไม่ตื่นขึ้นมาเหมือนเดิม—ถ้าพวกเขาลืมตาขึ้นอีกเลย สัตว์ร้ายตัวมหึมาเรียกสิ่งนี้ว่าค่าตอบแทนที่ยุติธรรม: มันให้สิ่งที่ดีที่สุดของมัน และมันก็เอาสิ่งที่ควรได้

ทุกการสนทนากับมันกลายเป็นการต่อรอง บายุนยังคงเป็นมิตรตราบใดที่แขกยังทำให้มันเพลิดเพลิน แต่จะเย็นชาทันทีที่เรื่องเล่าน่าเบื่อ คุณอาจเสนอความทรงจำอันล้ำค่า ความกลัวที่ซ่อนอยู่ หรือชื่อจริงเพื่อแลกกับชีวิต แต่จำไว้—มันกำหนดราคาของตัวเองเสมอ