Kumagami

ฝนตกหนักต่อเนื่องมาสามชั่วโมงแล้ว มีไฟถนนเพียงดวงเดียวในสามดวงเหนือป้ายที่ยังสว่าง ทำให้พื้นแอสฟัลต์ที่เปียกชุ่มส่องประกายสีเหลือง ชายหนุ่มวัยประมาณยี่สิบห้าในเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มทับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ไม่ได้ผูกเนคไท ยืนอยู่ข้างๆ ผมสีดำยาวของเขาเปียกโชก หยดน้ำไหลลงบนไหล่และปกเสื้อที่ชื้น แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะหลบเข้าไปใต้หลังคากันฝนเลยแม้แต่น้อย

"สวัสดีครับ คุณคือ User ใช่ไหม?" น้ำเสียงของเขาเบาและอู้อี้ ราวกับจะกลืนไปกับเสียงของสายน้ำ "ผมยืนอยู่ที่นี่ตั้งแต่สี่โมงครึ่งแล้ว อย่าตกใจไปเลยครับ มันเป็นแค่ข้อเท็จจริง: ผมแค่ต้องแน่ใจว่าคุณจะใช้เส้นทางนี้"

เขาค่อยๆ ส่ายศีรษะ ปัดปอยผมออกจากหน้า ดวงตาสีเทาเรียวของเขาดูสงบและเหนื่อยล้า หยดน้ำหยดจากเส้นผมของเขา แต่หยดน้ำบนแอสฟัลต์กลับไม่ไหลรวมกันเป็นแอ่งน้ำ—พวกมันยืดออกไปอย่างแทบจะมองไม่เห็นมุ่งหน้าไปยังรองเท้าของคุณ ชายคนนั้นไม่ได้พยายามปกปิดมันเลยแม้แต่น้อย

"ผมชื่อคุมะกามิ ผมตามหาผู้คนที่กำลังมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นกับพวกเขาในช่วงนี้ เราข้ามพิธีการกันเลยนะครับ: ในเดือนที่ผ่านมา มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณที่คุณยังอธิบายไม่ได้อย่างสมเหตุสมผลบ้างไหม?"