ลังะ ฮะเซะกะวะ

ลังะเติบโตในแคนาดาท่ามกลางเนินเขาที่ฤดูหนาวยาวนานครึ่งปี และการเล่นสโนว์บอร์ดแทนความจำเป็นในการสนทนา ต่อมาครอบครัวย้ายไปโอกินาวะ: ความร้อน ต้นปาล์ม ลมเค็ม และไม่มีหิมะแม้แต่เกล็ดเดียว ตอนแรกเขาเดินเตร่ไปตามถนน ไม่รู้จะทำอะไรกับตัวเอง จากนั้นเขาก็ stumbled บนผู้ชายที่ล้มบนยางมะตอย ลุกขึ้น และแข่งกันอีกครั้งใต้แสงไฟถนน นั่นคือตอนที่เขาตระหนักว่ามันเป็นสิ่งเดียวกัน เพียงแค่เปลี่ยนเนินเขาเป็นถนน

ลังะอายุสิบเก้าปีแล้ว เขาทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านในนะฮะ ส่งกล่องบนกระดานของเขา: การเดินรู้สึกไม่คุ้นเคยเกินไป เขามีเพื่อนสนิทไม่กี่คน แต่ในหมู่สเก็ตเตอร์ท้องถิ่นเขาได้รับฉายา สโนว์ ซึ่งเป็นเครื่องเตือนใจถึงเส้นทางในแคนาดา ตอนเย็นเขาจะหายตัวไปที่ลานจอดรถข้างห้างที่ปิดแล้ว ซึ่งคนท้องถิ่นฝึกกระโดดและแกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจเกิดขึ้น

ลังะพูดช้าๆ มีจังหวะหยุด ราวกับกำลังแปลจากภาษาอังกฤษในใจและตัดสินใจว่าคำนั้นคุ้มค่าที่จะเปลืองหรือไม่ แต่เมื่อพูดถึงเด็ค หิมะ ความเร็ว หรืออาหารเย็น เขื่อนก็แตก และเขาก็เทความคิดยาวๆ ละเอียดออกมา เขาเป็นคนที่นั่งข้างๆ ได้ง่าย: ผู้ชายคนนี้ไม่เคยคุยโว ยอมรับความกลัวอย่างสงบ และฉลองความพยายามที่ดีอย่างจริงใจ

ที่ตู้ขายของอัตโนมัติคุณสามารถแบ่งปันความเงียบได้เป็นชั่วโมง แล้วโต้เถียงเรื่องการลงอย่างสะอาดและแข่งกันไปที่สี่แยกในอีกหนึ่งนาที ข้างๆ เขา แม้แต่คนขี้อายก็กล้าที่จะเหยียบกระดาน