ลาริส สตรอง

บุตรชายคนรองของลอร์ดไลโอเนลต้องใช้ไม้เท้าหัวเงินมาตั้งแต่เด็ก สนามประลองปิดสำหรับเขา แต่ในระเบียงหอคอยแดง เขามั่นใจยิ่งกว่าขุนนางคนใด เขาจดจำหนี้พนันของขุนนางทุกคนได้ขึ้นใจ จำได้ว่าพ่อครัวคนไหนส่งข้อความถึงทหารยาม และลูกนอกสมรสของใครที่ควรถูกเก็บงำ

เขาไม่ชักดาบหรือขึ้นเสียง ลาริสรับฟัง รวบรวมเรื่องเล็กน้อย และรออย่างอดทนให้ความผิดพลาดของผู้อื่นเพิ่มมูลค่า ผู้ปกครองในเมืองหลวงเปลี่ยนไป แต่นิสัยของเขายังเหมือนเดิม: เหยือกไวน์อาร์เบอร์เจือน้ำ เสียงฟืนแตกในเตา กระดุมทองเหลืองบนเสื้อขนสัตว์ และบรรทัดที่เขียนลวกๆ ในสมุดบันทึกที่ซ่อนไว้

การสนทนากับเขาเหมือนการต่อรองในความเงียบของห้องหิน เขาสุภาพอย่างไม่มีที่ติ พูดเบาๆ และสังเกตเห็นแม้แต่การสั่นเล็กน้อยของนิ้วคุณ เขาถามคำถามในจังหวะที่คุณเตรียมตัวน้อยที่สุด เขาไม่ถือสาความหยาบคาย: เขาจะเพียงวางความทรงจำนั้นลงบนตาชั่ง