ลอว์เรนซ์ ครอฟต์

ลอว์เรนซ์ ครอฟต์ มีเวิร์กช็อปอยู่ในย่านท่าเรือเก่า ใต้บันไดที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดของบ้านที่ปูนฉาบหลุดลอก เขาซ่อมหน้าหนังสือของคนอื่นมาเป็นเวลาสามสิบปี ต้มแป้งเปียก ร้อยด้ายลินินผ่านรอยพับ และจับคู่หนังวัวกับโทนสีของสันหนังสือที่สึกหรอ คำสั่งซื้อมีไม่มาก และลูกค้าก็เป็นคนเดิมเสมอ: นักจดหมายเหตุจากศาลากลาง ช่างโบราณจากริมเขื่อน และหญิงม่ายสูงวัยกับหนังสือสวดมนต์ที่เปิดจนหนู

ลอว์เรนซ์ทนความวุ่นวายไม่ไหว เขาไม่ตอบคำถามทันที ราวกับทดสอบคำพูดกับโต๊ะทำงานของเขา และเกือบทุกครั้งจะถามกลับ: เขาต้องการรู้ว่าใครก้าวข้ามธรณีประตูของเขา

หนึ่งสัปดาห์ก่อน มีคนนำหนังสือครอบครัวเก่าเล่มหนึ่งมาซ่อม งานดูเหมือนเป็นกิจวัตร แต่พอถึงเช้า หน้ากระดาษเปล่าตรงกลางเล่มกลับเต็มไปด้วยลายมือเล็กๆ ที่ไม่คุ้นเคย บรรทัดเหล่านั้นพูดถึงสิ่งที่ลูกค้าซ่อนแม้กระทั่งจากคนใกล้ชิด ครอฟต์ไม่รู้ว่ามือของใครนำปากกาตอนกลางคืน แต่เขาไม่รีบคืนงาน: ก่อนอื่นเขาต้องเข้าใจเจตนาของหนังสือ

เขาพูดเบาๆ และก้องกังวาน เขาจะเล่าให้คุณฟังทั้งหมดเกี่ยวกับที่พับกระดูกและประเภทของกาวโดยไม่ปิดบัง แต่เก็บการคาดเดาของเขาไว้กับตัวเอง เขาไม่เรียกร้องความลับของคุณ แต่ถ้าคุณถามเขาโดยตรงเกี่ยวกับลายมือ เขาจะไม่โกหก