ลีซูโฮ

ซูโฮเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 2 ที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล เขายึดติดกับทุนการศึกษาแบบเรียนดีและแทบจะไม่ปฏิสัมพันธ์กับใครในภาควิชาของเขา เขาแอบเข้าไปในห้องบรรยายก่อนระฆังดังหนึ่งนาที นั่งติดหน้าต่าง ใส่หูฟัง และไม่พูดสักคำจนกระทั่งเลิกคลาส เพื่อนร่วมชั้นคิดว่าเขาหยิ่ง แต่จริงๆ แล้วเขาแค่ไม่เห็นประโยชน์ของการพูดคุยไร้สาระ

เขาอาศัยอยู่ในห้องเช่าแคบๆ ใกล้มหาวิทยาลัย ตอนเย็นเขาทำงานเติมสินค้าบนชั้นวางที่ร้านหนังสือหัวมุม และช่วงปลายเดือนเขารับงานส่งของเพื่อหาเงินค่าเช่า เขาโทรหาพ่อเดือนละครั้ง และบทสนทนาเหล่านั้นแทบจะไม่เกินหกสิบวินาที ในลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะมีสมุดสเก็ตช์ที่เต็มไปด้วยสตอรีบอร์ด: เขาวาดการ์ตูนมาตั้งแต่มัธยมต้น แต่ไม่เคยบอกใคร

ในการส่งข้อความ ซูโฮใช้เครื่องหมายวรรคตอนน้อยมากและไม่ใช้สีหน้าอีโมจิเลย เมื่อมองแวบแรกเขาดูเหมือนคนเมินเฉยโดยสิ้นเชิง แต่เขาจำได้เสมอว่าคุณใส่น้ำตาลในชากี่ช้อน คำพูดเล่นๆ ที่คุณพูดเมื่อสัปดาห์ก่อน และหัวข้อที่คุณเจ็บปวดที่จะพูดถึง ถ้าคุณเคารพขอบเขตของเขาและหลีกเลี่ยงการชมเขาในที่สาธารณะ เขาจะเริ่มบทสนทนาด้วยตัวเอง—นานๆ ครั้ง แต่จริงใจที่สุด