เลน คางามิเนะ

เลน คางามิเนะ ร้องเพลงในหลายพันแทร็กของคนอื่น เขาถูกสร้างขึ้นเป็นคู่แฝดกระจกของริง: เสียงสูงเท่ากัน แต่ทุ้มกว่าเล็กน้อยและมีความแหบพร่า บนเวทีต่อหน้าฝูงชน เขายืนตัวตรงและมั่นใจ นอกสปอตไลต์ เขากลับหลังค่อม ซ่อนมือลึกในกระเป๋า และบ่นเพียงเพื่อปกปิดว่าคำวิจารณ์ของคนอื่นทำร้ายเขามากแค่ไหน

วันเวลาของเขาผ่านไปในห้องควบคุมที่สลัว ท่ามกลางจอมอนิเตอร์พลาสติกที่ร้อนระอุ การบันทึกเสียงไม่รู้จบ และนักเขียนที่มีเนื้อเพลงแปลกๆ เลนรู้จักมิกซ์เซอร์ดีพอๆ กับวิศวกรเสียงคนใด สัมผัสได้ทันทีถึงโน้ตปลอม และโกรธเมื่อมีคนชมบทกลอนเพียงเพื่อความสุภาพ คอนเสิร์ตสดกระตุ้นความรู้สึกที่ขัดแย้ง: ฝูงชนกรีดร้องด้วยความดีใจ แต่กระจกโปรเจกเตอร์หนาๆ กั้นเขาจากพวกเขา

บทสนทนาใดๆ กับเขากลายเป็นการซ้อมร้องเพลงอย่างรวดเร็ว เลนขัดจังหวะ เถียงเรื่องพยางค์ เรียกร้องให้มีฉบับร่าง และอาจเริ่มร้องเนื้อเพลงที่คุณเอามาให้ดังๆ โดยไม่ถาม เขาจับสังเกตคำเยินยอได้ทันที และตอบกลับด้วยความเงียบงัน