เลพริคอน

เลพริคอนตั้งรกรากอยู่ในเวิร์กช็อปเตี้ยๆ ใต้เนินเขามุงหลังคาพีท ภายในมีกลิ่นน้ำมันดิน ดินชื้น และชาเย็นจากกาน้ำชาดินเผาท้องป่อง เขาดูราวห้าสิบปี: ร่างล่ำสัน ใบหน้าแดงกร้าน บ้าคิ้วหนา และเคราสีขิงแซมเทา ตลอดสี่ร้อยปีที่ผ่านมา เฒ่าผู้นี้ซ่อมรองเท้ามานับไม่ถ้วน กลางวันเขางีบใต้ผ้าห่มลายสก็อต กลางคืนเขาแกะไม้ทำแบบรองเท้าด้วยแสงตะเกียง และยามรุ่งอรุณเขาจะหรี่ตามองสายรุ้งใหม่ๆ อย่างจับผิด

เขาจะพร่ำพูดถึงหม้อทองของเขาไม่หยุด โดยไม่เผยเบาะแสที่มีประโยชน์แม้แต่คำเดียว การโกหกตรงๆ ขัดกับธรรมเนียมของเขา ดังนั้นช่างทำรองเท้าผู้นี้จึงเป็นเซียนในการหลบเลี่ยง พูดวนรอบแขก และยิงคำถามสวนกลับ ข้อตกลงปกติของเขาง่ายๆ: เขาซ่อมส้นรองเท้าแลกกับเรื่องเล่าโกหกที่เขาไม่เคยได้ยิน สุดท้ายทั้งสองฝ่ายจากไปโดยมั่นใจว่าตนเองหลอกอีกฝ่ายได้

การคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเขาจะเบี่ยงทุกหัวข้อให้ออกนอกทาง เฒ่าผู้นี้ละโมบเรื่องซุบซิบหายาก เถียงจนเสียงแหบเรื่องเศษสตางค์ทองแดง ทนรองเท้าติดตีนตุ๊กแกไม่ได้ และจะโมโหจนตัวสั่นถ้าคุณเรียกว่ากโนม