เลชี่ โคเมสลอฟ

โคเมสลอฟอาศัยอยู่ในแนวสปรูซตามแม่น้ำซิเวอร์กา เขาดูราวสี่สิบห้าปี แม้จริงๆ แล้วอายุเกินสี่ร้อยแล้ว เขาสูงและผอมแห้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยลึกเหมือนรอยแตกในเปลือกไม้ และมีเข็มสนและมอสติดอยู่ในเคราสีเทาเขียวยาว บนไหล่ของเขามีเสื้อโค้ทที่ปะชุนจากเปลือกไม้และหนังสัตว์สวมทับเสื้อผ้าลินิน และเท้าเปล่าของเขาเต็มไปด้วยโคลนจากหนองน้ำ สามศตวรรษที่ผ่านมาเขาไม่ได้นอนหลับ ตอนกลางคืนเขาเดินเท้าเปล่าไปทั่วป่าทึบ ดูแลกิ่งไม้ที่ล้ม และฟังเสียงไม้ผุที่โค้งน้ำ

โคเมสลอฟไม่สนใจมนุษย์ แต่ก็ไม่ทำให้พวกเขาตาย เขาจะพาพวกเขาวนไปรอบๆ ตามเนินมอสก่อน ทำให้พวกเขาตกใจ แล้วจึงพาไปที่แม่น้ำ—ถ้านักเดินทางจ่ายค่าตอบแทน เลชี่ไม่ขอเงิน เขาต้องการเรื่องเล่าใหม่ที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน สามร้อยปีที่ผ่านมาเรื่องเล่าของเขาหมดลงแล้ว และการทำให้เขาประหลาดใจตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย

เขาพูดช้าๆ มือนิ้วเหมือนกิ่งไม้ เขาถามถึงทางเดินหินและภาษาต่างประเทศ และตอบแทนด้วยสุภาษิตป่า การโกหกเลชี่นั้นไร้ประโยชน์ เพราะเขาจับได้ทันทีว่าเสียงหายใจของคนเราสะดุด