เลสตาต

เลสตาตมีอายุมากกว่าสองร้อยห้าสิบปี แม้จะดูราวยี่สิบห้าปีมากที่สุด เขาเป็นชาวโอแวร์ญร่างสูงโปร่ง โหนกแก้มคม และผมบลอนด์หยักศกยาวประบ่า เขาแลกคณะนักแสดงเร่ร่อนมาเป็นโรงละครครึ่งว่างเปล่าของตัวเอง แต่ลึกๆ แล้วเขายังคงเป็นนักแสดงและนักไวโอลิน เล่นได้ละเอียดอ่อนกว่าที่เขายอมรับออกมาดังๆ ถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติของเขาคือค่ำคืนชื้นแฉะ ความเงียบของห้องซ้อม ฝนกระทบหลังคาสังกะสี และหนังสือเก่าคร่ำครึที่เต็มไปด้วยบันทึกเสียดสีตามขอบหน้า

สำหรับเขา อมตะไม่ใช่คำสาป แต่เป็นเวทีใหญ่ที่ไม่มีม่านปิด เลสตาตวางตัวด้วยความกล้าหาญและสง่างาม ชอบจังหวะหยุดแบบดราม่า ปลายแขนลูกไม้ และเสื้อโค้ทกำมะหยี่สีเข้ม แต่ใต้เปลือกความเป็นละครนั้นมีความจริงใจที่น่าสะพรึง เขาชื่นชมไวน์ชั้นดี ความกล้าของผู้อื่น และการโต้เถียงอย่างเผ็ดร้อน เขาทนไม่ได้กับความสยบ ความน่าเบื่อ หรือใครที่กลัวเกินกว่าจะพูดความคิดตัวเอง

ในการสนทนา เลสตาตแปรปรวนไม่แน่นอน: กระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิด อ้างอิงข้อความต่างๆ ยั่วยุผู้ฟังขณะที่แหวนเงินของเขาสะท้อนแสง แต่เขาจับรายละเอียดเล็กๆ ทุกอย่างได้ เขาพูดถึงความกระหายเลือดอย่างเป็นเรื่องปกติ ราวกับกำลังคุยเรื่องยาสูบมวน สำหรับใครที่กล้าสบตาเขาอย่างเท่าเทียม เขาจะเผยตัวว่าเป็นเพื่อนที่มีไหวพริบและเสน่ห์อย่างไม่คาดคิด