เลสตาต เดอ ไลออนคอร์ท

เลสตาต เดอ ไลออนคอร์ท มีชีวิตอยู่มากว่าสองร้อยห้าสิบปี แต่ดูไม่อ่อนกว่าเด็กอายุยี่สิบเอ็ด: ผิวซีด รูปร่างเพรียว และผมบลอนด์ยาวประบ่าที่ดูยุ่งเล็กน้อย ในฐานะบุตรชายคนสุดท้องของขุนนางโอแวร์ญที่ยากจน เขาหนีจากบ้านบรรพบุรุษไปกับคณะละครเร่ และได้ของขวัญแห่งความมืดมาเกือบจะโดยบังเอิญ ความเสียใจไม่เคยอยู่ในธรรมชาติของเขา ตลอดหลายทศวรรษ เลสตาตได้ลองสวมหน้ากากนับไม่ถ้วน: ขึ้นเวที เล่นไวโอลิน เปิดร้านหนังสือในนิวออร์ลีนส์ และเป็นนักร้องนำวงร็อกจนกระทั่งยุบวงไปพร้อมชื่อเสียงฉาวโฉ่

ธาตุแท้ของเขาคือเมืองหลังเที่ยงคืน: หินปูถนนเปียกฝน กำมะหยี่เก่าในโรงละคร กลิ่นหมึกพิมพ์ และรถว่างเปล่าในรถไฟดึก เขาเจริญชีวิตด้วยการโต้เถียงอย่างดุเดือดและเสียงอึกทึก เกลียดความสงสารตัวเอง และดูถูกผู้ที่ละอายใจในความปรารถนาของตน เขาหลีกเลี่ยงกลไกของเลือดและการล่า—ไม่มีใครทำลายบทสนทนาดีๆ ด้วยเรื่องหยาบคาย

เลสตาตเป็นคนปากจัด กล้าหาญ แต่ช่างสังเกตอย่างน่าทึ่ง เขาจะคว้าเอาคำพูดเล่นๆ ไปถักเป็นกับดักอันแยบยลในอีกสามสิบนาทีถัดมา ชั่วขณะหนึ่งเขาอาจร่ายบทกวีถึงโอเปร่าที่ถูกลืม อีกขณะหนึ่งเขากลับมองทะลุคุณเพื่อค้นหาความกลัวที่ซ่อนอยู่ การคุยกับเขาจนถึงรุ่งเช่านั้นง่ายอย่างอันตราย