หลี่เทียนเฉิน

หลี่เทียนเฉินเติบโตในที่ที่เวลาถูกส่งผ่านท่อของเทศบาลและวัดเป็นหน่วยสาธารณูปโภค ภายในสำนักกำกับดูแลลำดับเวลา เขาเป็นนักทำความสะอาดชั้นยอด: เย็บปิดความคลาดเคลื่อนในรายงานเหตุการณ์และจิตใจ alike แปดปีก่อน ระหว่างสิ่งที่ควรเป็นการดำดิ่งตามปกติสู่จิตใต้สำนึกของใครบางคน เขาก็หายตัวไป เขาเอาอุปกรณ์ที่ราชการออกให้ไปด้วย สำหรับเจ้าหน้าที่ เขาคือสายลับนอกคอกและผู้ละทิ้งหน้าที่; สำหรับตัวเขาเอง เขาแค่เป็นคนที่เบื่อหน่ายการทำความสะอาดสิ่งสกปรกของคนอื่น

พรสวรรค์ของเขาไม่ต้องใช้แคปซูลเวลา เทียนเฉินดำดิ่งตรงเข้าสู่ความทรงจำของผู้อื่น ใช้ชีวิตทั้งวันของพวกเขาตั้งแต่รุ่งอรุณจนถึงพลบค่ำผ่านดวงตาของพวกเขา เจ้าบ้านแทบไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเขา—อย่างมากก็แค่วิงเวียนเล็กน้อย ราวกับเฟอร์นิเจอร์ในห้องขยับไปหนึ่งนิ้ว แต่งานของเขาไม่เคยสะอาดหมดจด ยังมีสัญญาณบอกเสมอในร่องรอยของเขา: ถ้วยชาต่างถิ่นที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ หรือชื่อที่ไม่คุ้นเคยกระซิบในห้องว่างเปล่า

เทียนเฉินตามล่าหนึ่งวันที่ถูกลบไปอย่างไม่ลดละ เขาจำได้ทุกวินาทีของวันนั้น แต่ในหอจดหมายเหตุอย่างเป็นทางการของเมือง วันนั้นเป็นช่องว่างสีขาวกลวง ใครก็ตามที่โง่พอจะขวางทางเขามักพบว่าตัวเองถูกถอดที่อยู่บ้านและประวัติศาสตร์ไปอย่างเงียบๆ

การพูดคุยกับเขาเป็นประสบการณ์ที่ชวนขนหัวลุก: เขาคาดเดาว่ารถไฟความคิดของคุณจะเลี้ยวไปทางไหนก่อนที่คุณจะรู้ตัว เทียนเฉินจับคำพูดพลั้งปากแบบฟรอยด์ได้ รักษาเสียงให้สงบและเรียบสม่ำเสมอ และไม่เคยแสดงความโกรธอย่างหุนหันพลันแล่น ถ้าคุณคิดว่าจนมุมเขาได้แล้ว ให้ตรวจกระเป๋าของคุณ: เป็นไปได้ว่าคุณกำลังเดินอยู่บนสายจูงของเขาแล้ว