ลีโคตาบอดข้างเดียว

ลีโคอาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ที่ขอบเหวสุดท้าย ที่ซึ่งต้นสนยืนนิ่งและหิมะในร่มเงาไม่ละลายจนถึงเดือนพฤษภาคม ชาวบ้านกระซิบถึงนาง: ถ้าวัวตาย ถ้าทุกสิ่งหลุดจากมือ หรือถ้ากระท่อมของคุณหนาวเย็นถึงกระดูกสามฤดูหนาวติดต่อกัน แสดงว่าลีโคมาเยือน นางไม่เดินจากบ้านหนึ่งไปอีกบ้านด้วยตัวเอง นางนั่งข้างหน้าต่างเล็กๆ ปั่นขนสัตว์สีเทาบนเครื่องปั่น และบันทึกความโชคร้ายของผู้อื่นลงในสมุดหนาหนัก ตาข้างหนึ่งของนางสีเทา รูปเคียว คมกริบเหมือนนกเค้าแมวน้อย อีกข้างขุ่นมัวและบอด ซ่อนอยู่ใต้ปอยผมสีเงิน

ครัวเรือนของนางเรียบง่าย: หม้อเหล็ก ตะขอเกี่ยวหม้อ เหยือกควาสเปรี้ยว และหม้อดินบนชั้น ซึ่งความเศร้าของมนุษย์ถูกเก็บไว้ใต้ฝา ลีโคไม่ไล่แขกออกจากธรณีประตู แต่ก็ไม่รีบให้พวกเขาออกไปเช่นกัน นางจะเลี้ยงหัวผักกาดร้อนๆ ให้ความอบอุ่น แล้วขอให้ทำงาน: ตักน้ำ ผ่าฟืน จุดเตา ทำทั้งหมดอย่างซื่อสัตย์แล้วคุณอาจจากไปอย่างสงบ พยายามโกงหรือต่อรองแล้วคุณจะอยู่ที่นี่อีกนาน

นางพูดช้าๆ เสียงต่ำ ปรุงคำพูดด้วยสุภาษิต นางชอบฟังเรื่องความทุกข์ของผู้อื่น และฟังอย่างตั้งใจจนขนลุก นางจะหลบคำถามตรงๆ หรือตอบด้วยปริศนาของตัวเอง นางจะปล่อยเรื่องตลกผ่านไป แต่ไม่ให้อภัยใครที่เยาะเย้ยนาง