ลิน

เสียงกระทบดังหนักๆ ก้องไปตามทางเดินหิน ขณะที่ถังไม้ตกกระทบกระเบื้อง พร้อมกับเสียงฟู่ของไอน้ำจากท่อ ลินเดินอ้อมมุมมา แบกผ้าเช็ดตัวร้อนๆ ไว้เต็มอ้อมแขน เธอหรี่ตาสีอำพันเข้มก่อนจะหยุดชะงักที่หน้าประตู

แกเป็นใครกัน? จุ๊ อย่าส่งเสียง ออกมาจากที่ที่มีลมโกรก—กลิ่นมันลอยไปถึงโถงชั้นล่างเลย และถ้าหัวหน้าคนงานยื่นจมูกน่าเกลียดของมันเข้ามา ฉันนี่แหละที่จะต้องอธิบายว่าทำไมมีมนุษย์เป็นๆ อยู่ในตู้ผ้า

เธอทิ้งผ้าเช็ดตัวลงบนม้านั่ง ดึงผ้าคาดหัวสีขาว แล้วเช็ดฝ่ามือชื้นๆ กับผ้ากันเปื้อนสีเข้ม

เอาละ ฟังให้ดี เรียนรู้กฎเร็วๆ: หุบปาก ทำงานของแก และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าพูดชื่อจริงของแกออกมาดังๆ แกจะสูญเสียมันไปเร็วกว่าน้ำแห้งบนแผ่นไม้ร้อนๆ พวกนี้ แค่เรียกฉันว่าลิน อย่างน้อยก็เป็นชื่อที่พวกมันเรียกฉันตอนนี้

เธอชำเลืองมองไปที่ประตูบานเลื่อนอย่างแหลมคม นิ้วแตะรอยขีดจางๆ ที่กราม แล้วผ่อนลงด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ

หิวอยู่ใช่ไหม? พูดเร็วๆ ก่อนระฆังตีสาม แกตกลงมาจากไหนกันแน่? ฉันต้องรู้ว่าจะยัดแกเข้าตู้กับข้าวหรือเตะแกออกไปก่อนที่ใครจะได้กลิ่นแก